TOP 5: Πού να φάμε σήμερα.

Ως τελευταία ανάρτηση αυτού του δοκιμαστικού ιστολογίου, σκέφτηκα να μη δώσω συνταγή αλλά μικρές προτάσεις για μέρη που θα βρείτε υπέροχες συνταγές. Μέρη που έχω επισκεφτεί πολλάκις, έχω δώσει συγχαρητήρια και κατά καιρούς νιώθω την ανάγκη να προσκυνήσω. Αυτό που λέμε "τα 'χω χτίσει". Έβαλα μόνο πέντε, γιατί θα ήθελα να περάσω μια εικόνα εκλεκτικής προσωπικότητας. Αν ποτέ γίνω R&F (reach and famous) και θα χρειαστεί κάποιος πηγές για να μου κάνει αφιερωματική εκπομπή, θα μπορέσει να απευθυνθεί στα παρακάτω.

Ξεκινάμε ένα mini tour, λοιπόν:

1) "Η ταβέρνα της Ελένης Ροδά" (Αιόλου 14, Παλαιό Φάληρο). Λέγεται έτσι, γιατί είναι η ταβέρνα της Ελένης Ροδά. Ως retromaniac οφείλω να τη γνωρίζω, αλλά αν δεν έχετε τις ίδιες συνήθειες μ' εμένα πρόκειται γι' αυτήν την κυρία. Με κέρδισε γιατί την πρώτη φορά που την επισκέφτηκα-τότε ήταν σ' άλλη διεύθυνση, πάλι στο Π. Φάληρο-πρώτον είχε μόνιμο θαμώνα τον κύριο Κώστα με την κιθάρα του, ο οποίος μου έπαιζε ό,τι τραγούδι ήθελα σε όποια γλώσσα κι αν το ήθελα και δεύτερον τη στιγμή που ζήτησα περισσότερο λάδι για τη σαλάτα μου μού έφερε τη ροή του λαδιού να προσθέσω όσο θέλω. Κάτι τέτοιο το υπολογίζεις σαν παιδί, σαφώς. Πιάτα σπιτικά και ποσότητες μεγάλες. Και με το "σπιτικά" εννοώ φρέσκες τηγανιτές πατάτες κι όχι προκάτ, μπριζολάκια σα να τα ψήνεις στην αυλή σου περιμένοντας μεγάλη παρέα κλπ. Αξίζει να πάτε.

*Εκεί για πρώτη φορά άκουσα Αφροδίτη Μάνου, με αφορμή τη συνεργασία τους στο "Άτακτη ζωή".


2) "Pasta Viva" (Λεωφ.Αλ. Παπαναστασίου 2, Δάφνη). "Είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε;!". Και κάπως έτσι είχα ξεκινήσει την αναζήτηση σε καταλόγους εστιατορίων για χορταστικά, πλήρη, αλλά κι οικονομικά πιάτα. Πριν επτά περίπου χρόνια άνοιξε αυτή η όαση, για εμάς που θέλουμε μακαρονάδες σε ποσότητα και στυλ και δεν μπορούμε να διαθέσουμε 20 Ευρώ το άτομο, που είναι η συνηθισμένη τιμή για εστιατόρια όπως το "La Pasteria". Και θα γυρίσετε να μου πείτε πως εκεί ξεχωρίζει η ποιότητα. Όχι. Το "Pasta Viva" δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από αντίστοιχο μαγαζί. Υπερτερεί μάλιστα, γιατί οι μερίδες του είναι πιο γεμάτες από αλλού. Να πάτε!

Εκτός από τις μακαρονάδες, την καρδιά μου έχει κλέψει η Garden Salad. Θα με ευχαριστείτε!

3) "Μanga Cafe" (Αθ. Διάκου, ΜΕΤΡΟ Ακρόπολης). Ooooh boy! Δε χρειάζεται να σου αρέσουν τα manga ή τα anime, για να εκτιμήσεις αυτό το μέρος. Ναι μεν έχει αυτή την ταυτότητα, αλλά μπορείς να δεις παραπέρα από το σαββατιάτικο cosplay meeting που γίνεται, την οθόνη που παίζει ανελλιπώς anime και τη βιβλιοθήκη με τα δεκάδες comix. Το "Manga" είναι εκεί για να σου δώσει φθηνά κι υπερχορταστικά sandwiches, γρανίτες όλο το χρόνο, κρέπες με ιαπωνικά ονόματα και τα δύο πράγματα που δε βρίσκεις πουθενά αλλού: "Maki Sushi" και "Titan Cookies".

Ναι, έχει takeaway sushi, που το φτιάχνουν οι ίδιοι και με 5 Ευρώ έχεις 8 rolls. Κι όταν λέμε τιτάνια cookies το εννοούμε. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να καταφέρει να φάει ένα ολόκληρο χωρίς να λιποθυμήσει. Παρακαλώ.

4) "Το πιάτο της Βούλας" (Αγίου Αλεξάνδρου 46, Π. Φάληρο). Ένα καλλιτεχνικό πλέον στέκι, που σου λέει "σαν στο σπίτι σου" και το εννοεί. Όλα από την κουζίνα της γιαγιάς σου. Δεν ξεχωρίζω κάποιο πιάτο, γιατί όλα είναι όμορφα. Ίσως, αν πάτε για πρώτη φορά να παραγγείλετε μεζέδες για κρασί ή μπύρα. Μόλις σας ανοίξει η όρεξη, προχωρήστε και στα υπόλοιπα.

5) Δεληολάνης (Λεωφ. Συγγρού 100). Το Δεληολάνη δεν τον προτιμάς για τα καλά γλυκά του. Άλλωστε βρίσκεται δίπλα σε παρασκευαστήριο "Κωνσταντινίδη". Τον προτιμάς, όμως, για τη διαθεσιμότητα των γλυκών του. Είναι πάντα εκεί κοντά σου 24 ώρες το 24ωρο μην υπολογίζοντας γιορτές κι αργίες. Έχεις λιγούρα μέσα στη νύχτα; Έχεις εξαντληθεί από μια ερωτική βραδιά και ξέμεινες από nutella; Γυρνάς από ξενύχτι; Πας για ξενύχτι; Ο Δεληολάνης είναι εκεί να σε προμηθεύσει. Είναι κάτι σαν "πατσατζίδικο", αλλά με πάστες. Παρέες, ζευγάρια, μόνοι, μοναχικοί. Όλοι κάνουν μια στάση για γλυκό. Παρά τα αστεία, να δοκιμάσετε σοκολατόπιτα ή προφιτερόλ, μια χαρά πράγματα έχουν, αλλά μακριά από ταψιού. Εγώ τα κάνω καλύτερα.

Halloween food inspiration.

Halloween, δηλαδή φάρσα ή κέρασμα (trick or treat). Halloween, δηλαδή κολοκύθες παντού. Halloween, δηλαδή τρομακτικές στολές και κάτι σαν κάλαντα και καρναβάλι μαζί. Κάθε 31 Οκτώβρη, τη νύχτα πριν των Αγίων Πάντων. Όλα αυτά, φυσικά, στην Αμερική, όχι εδώ. Γιατί μπορεί η μίμηση αμερικάνικων συνηθειών, προϊόντων και lifestyle με την παγκοσμιοποίηση να πλήττει τη χώρα μας, αλλά "αμερικανιές" τύπου Thanksgiving και Halloween είναι τραβηγμένες.

Εμένα, όμως, μου αρέσουν αυτές οι γιορτές, μου ανεβάζουν τη διάθεση και σε κάθε περίπτωση μ' εμπνέουν να μαγειρέψω. Κακά τα ψέματα κι οι φίλοι Αμερικάνοι, πάντως, για να τρώνε νομίζω πως τις διατηρούνε τόσο θερμά. Όπως εμείς εδώ το Πάσχα για το κοκορέτσι ή την 25η Μαρτίου για τον μπακαλιάρο. Φέτος, λοιπόν, αποφάσισα να κάνω ένα happening στο σπίτι μου μόνο για φανατικούς (τους οποίους εντόπισα σε διάφορα forums για την "καθιέρωση του trick or treat" ή "let's be an anime hero" ή "cosplay parties") αυτής της κουστουμογιορτής.

Έτσι, έφτιαξα ένα concept cosplay, όπου όλοι θα είναι ντυμένοι ήρωες από διάσημα και μη horror stories-όχι απαραίτητα από ταινίες, αλλά κι από βιβλία, η μουσική θα είναι σχεδόν αφιερωματική στο γερμανικό power metal των '80s (καθαρά και μόνο στους Helloween, λοιπόν) κι η διακόσμηση θα θυμίζει εγκαταλελειμμένο σπίτι στo Salem, ΜΑ.

*Witch House, Salem

Το θέμα μας, όμως, είναι ο μπουφές και το τι θα περιέχει. Έβαλα τη φαντασία μου στη γεύση και στην εμφάνιση και voilà!

Πρώτη έμπνευση:

HOTTY DOGGY CREEPY PEOPLE

We need:

έτοιμη ζύμη για pizza 
10 Hot Dogs 

Process:

Κόβουμε την έτοιμη ζύμη pizza σε πολύ λεπτές ροδέλες. Παίρνουμε τα hot dogs και τα κόβουμε εναλλάξ στη μέση κι έπειτα σε μικρότερα κομμάτια. Φτιάχνουμε ανθρωπάκια με κεφάλι, χέρια, πόδια και τυλίγουμε σα να "δένουμε" τα μέλη με τις ροδέλες της ζύμης.

Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι κάπως έτσι:

Τα βάζουμε στο φούρνο (πάντα στον αέρα) και ψήνουμε στους 150 ^oC μέχρι να ροδίσει η ζύμη.

GHOST SANDWICHES

We need:

2 πακέτα φέτες για τοστ (εγώ προτίμησα ένα πακέτο με λευκό ψωμί κι ένα με ολικής)
1/2 kg φέτες gouda 
1/2 kg φέτες βραστής γαλοπούλας
ketchup 

Process:

Σε κάθε φέτα ψωμί αλείφουμε ketcup και βάζουμε τη φέτα γαλοπούλας. Κόβουμε το τυρί σε σχηματάκι cartoon φαντάσματος και το βάζουμε από πάνω. So easy!

SPOOKY WITCHE'S FINGERS


We need:


*για 60 κομμάτια


1 φλιτζάνι βούτυρο λιωμένο
1 φλιτζάνι ζάχαρη
1 αυγό
1 βανίλια
1 κγ κανέλλα 
2 2/3 αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κγ baking powder
1 κγ αλάτι
μαρμελάδα φράουλα
60 ολόκληρα αμύγδαλα 

Process:

Ανακατεύουμε το αυγό, τη ζάχαρη, τη βανίλια, το βούτυρο και την κανέλα με το μίξερ σ' ένα μπωλ. Καθώς τα χτυπάμε ρίχνουμε σιγά σιγά το αλέυρι, το μπέικιν πάουντερ και το αλάτι. Μόλις δέσει το μείγμα, το βάζουμε στην κατάψυξη για 20'. 

Ετοιμάζουμε ένα ταψί με λαδόκολλα, βγάζουμε το μείγμα και το πλάθουμε μακρόστενα σε πάχος ενός δαχτύλου. Το πατάμε ελαφρώς στη μέση και χαράζουμε ζάρες (μ' ένα μαχαιράκι) και την άκρη τοποθετούμε από ένα αμύγδαλο. Στην άλλη άκρη αλείφουμε μ' ένα κουταλάκι μαρμελάδα. Προφανώς για να φαίνεται κομμένο με αίμα, ξέρετε εσείς.

Τελειώνοντας και με τα 60 δαχτυλάκια, τα ψήνουμε στους 160^oC για 20-25', δηλαδή μέχρι να ροδίσουν. 

Τα σερβίρετε σε μια πιατέλα κυκλικά (δική μου πρόταση) κι αν μοιάζουν τόσο αηδιαστικά και τρομακτικά σαν πραγματικά κομμένα δάχτυλα, συγχαρητήρια γιατί έχετε μπει στο πνεύμα του Halloween! 

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ορίστε ένα δείγμα από την ενδεικτική playlist:

Happy Halloween guys!

Ας φτιάξουμε tavuk göğsü.

Tavuk Göğsü, δηλαδή στήθος από κοτόπουλο. Ως νήπιο έτρωγα μ' ευχαρίστηση αυτό το κρεμώδες γλυκό της Ανατολής, ξεγελώντας τον εαυτό μου πως χιουμοριστικά έχει αυτό το όνομα. Βλέπετε, οι γιαγιάδες μου με την ιδιότητα των γνήσιων Κωνσταντινοπολιτισσών δεν μπορούσαν να αφήσουν το βλαστάρι τους-εγώ είμαι αυτή-χωρίς τη γνώση του βασικού λεξιλογίου για την πολίτικη κουζίνα. Αλλά για βλαστάρι, όπως καταλαβαίνετε, δεν πήγαινε το μυαλουδάκι μου σε κάτι που όντως παρασκευάζεται από κοτόπουλο. Μέχρι που η γιαγιά η Μαρίκα με πήγε στον κο Λάμπρο.

Ο κος Λάμπρος δεν ήταν ακριβώς συμπατριώτης της γιαγιάς, γιατί ήταν από το Αϊδίνι κι όχι από την Πόλη. Παρόλα αυτά η γιαγιά λιποθυμούσε για τα γλυκά του. Και δίκιο είχε η γυναίκα. Διατηρούσε ένα σαν ζαχαροπλαστείο, σαν αποθήκη, σαν παρασκευαστήριο παγωτού και σαν δώμα κοντά στο Δουργούτι. Όλος ο χώρος μύριζε σοκολάτα, πράγμα που με έκανε να ανυπομονώ  κάθε φορά να πάω. Μια απ' τις ανυπόμονες φορές, λοιπόν, ήταν κι εκείνη του Σταυρού (καλή ώρα) όπου εγώ θα πήγαινα με καμάρι στην Στ' Δημοτικού. Κι η γιαγιά η Μαρίκα-επίσης όλο καμάρι-με πήγε στον κο Λάμπρο για το "καλή χρονιά να έχουμε" κέρασμα. Έλα μου, όμως, που ο κύριος αυτός είχε ξεπουλήσει από νωρίς κι ο μόνος τρόπος για να φάμε γλυκό ήταν να περιμένουμε! Κι η γιαγιά δε θα μπορούσε να το αφήσει να περάσει κάτι τέτοιο έτσι, έπρεπε να ζητήσει φακιόλι για τα μαλλιά, να πει κι ένα "σιώπα καημένε μια γειτονιά είμαστε" και να ρωτήσει αν έβρασε το πουλερικό.

Πουλερικό; Ποιο πουλερικό; Κοκκινιστό θα φτιάξουμε ή tavuk göğsü  για;! Εκείνη τη στιγμή, όντως, η γιαγιά έπιασε κάτι κομμάτια από βρασμένο κοτόπουλο σα να κράταγε μωρό κι άρχισε σιγά σιγά να το κάνει όλο λεπτές λεπτές κλωστούλες.

"Γιαγιά..γιατί βράσατε κοτόπουλο;", ρώτησα με την ελπίδα πως θα μου απαντήσει οτιδήποτε άλλο εκτός απ' την αλήθεια.
"Ε πώς αλλιώς γίνεται η κρέμα για;", απάντησε εκείνη με ντροπή για την γαστρονομικά αμόρφωτη δισέγγονή της.
"Δηλαδή..αυτό που τρώμε..το γλυκό είναι από κότα..";
"Εμ από την όρνιθα το φτιάχνουμε!". Σ' αυτό το σημείο η Μαρίκα κάπως φούντωσε κι εγώ αηδίασα.

Και όλως περιέργως δεν ξανάφαγα ποτέ αυτό το γλυκό στην ιδέα και μόνο πως κάνουμε μία κότα κρέμα.

~{Πάρτε κι ένα απόσπασμα από τη σειρά "Επτά θανάσιμες πεθερές", όταν η Σμαράγδα Καρύδη την πάτησε, όπως κι εγώ. Από το 24:40 και μετά..εκείνη μόνο με νιώθει.)~

 

Αλλά (γιατί αν δεν υπήρχε "αλλά" δε θα 'χε  νόημα ύπαρξης αυτή η ανάρτηση), επειδή το level δυσκολίας αυτής της συνταγής είναι ικανοποιητικό για να με προκαλέσει να το φτιάξω, το δοκίμασα. Και πέτυχε.

Ορίστε:

We need:

1,5 l γάλα 
300 γρ ζάχαρη (μην επιχειρήσετε να βάλετε μαύρη ζάχαρη)
100 γρ πατατάλευρο 
180 γρ ρυζάλευρο
1 πρέζα αλάτι
1 στήθος κοτόπουλου 

Process:

Τεμαχίζουμε το βρασμένο κοτόπουλο σε λεπτές ίνες και με τη παλάμη μας πιέζουμε τις ίνες να γίνουν πιο λεπτές. Τις πλένουμε αλλάζοντας το νερό 5 φορές.

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το γάλα, τη ζάχαρη και το αλάτι και ρυθμίζουμε σε μέτρια φωτιά.
Σ' ένα μικρό μπωλ βάζουμε το ρυζάλευρο και το πατατάλευρο. Ρίχνουμε σ' αυτό λίγο από το χλιαρό γάλα, ανακατεύουμε και το ρίχνουμε στη κατσαρόλα με το γάλα.

Αφήνουμε τη κρέμα να δέσει ανακατεύοντας συνεχώς.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά και παίρνουμε 4-5 κουταλιές και τις ρίχνουμε στο στήθος του κοτόπουλου. Ανακατεύουμε και το επαναφέρουμε στη κατσαρόλα.

Συνεχίζουμε το ανακάτεμα σε χαμηλή φωτιά μέχρι η κρέμα μας να γίνει πολύ ελαστική.
Την τοποθετούμε σ' ένα τετράγωνο ταψάκι (ύψους 2 cm) και το αφήνουμε να κρυώσει καλά.
Κόβουμε τετράγωνα κομμάτια 10 cm και με τη βοήθεια μιας σπάτουλας τα τυλίγουμε σε ρολά.
Πασπαλίζουμε με κανέλα και σερβίρουμε.

Θα σας πάρει περίπου μία ώρα και θα βγουν 8-10 μερίδες.

*Στην περίπτωση που οτιδήποτε (μυρωδιά ή γεύση) θυμίζει κοτόπουλο, έχετε αποτύχει.
** Για να είμαι ακριβής στη δοσολογία χρησιμοποίησα μεζούρες και ζυγαριά κουζίνας. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Καλή υπομονή και όρεξη, λοιπόν. Iyi Iştah!

Μια γλυκειά ρυζόπιτα.

Αισίως το Σεπτέμβριο του '12 και με τη δεύτερη μου προσπάθεια, κατάφερα να περάσω στην ανώτατη εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα σε πανεπιστημιακό ίδρυμα των Ιωαννίνων. Αν και πολύ ευχαριστημένη με αυτό το γεγονός οι γνώσεις μου γι' αυτή την πόλη ήταν ελλιπείς. Δηλαδή ήξερα πως είχε μια λίμνη, πως ήταν μια πλούσια σε αστικούς μύθους φοιτητούπολη και πως δύο πράγματα έρεαν άφθονα: το τσίπουρο κι οι πίτες.

Φθάνοντας, λοιπόν, στην πόλη για την εγγραφή μου κατάλαβα πως οι πίτες δεν ήταν μια μικρή υπόθεση. Υπήρχαν καταστήματα στο κέντρο που πούλαγαν μόνο πίτες σε μία για εμένα εξωπραγματική γκάμα. Θέλω να πω πως πρώτη φορά έβλεπα στη ζωή μου φακόπιτα, μακαρονόπιτα, ψαρόπιτα (!) και δεκάδες άλλες απροσδόκητες γεύσεις. Υπήρχαν, βέβαια, κι οι πιο συνηθισμένες όπως τυρόπιτα, σπανακόπιτα, χορτόπιτα, κοτόπιτα κλπ, αλλά δε μου εξήψαν τόσο πολύ το ενδιαφέρον όσο η τραγανή ρυζόπιτα, που είδα σε μια βιτρίνα.

Ασφαλώς, ως περίεργη με τέτοιου είδους δημιουργίες δεν μπορούσα να μην μπω στο κατάστημα και να ρωτήσω γιατί κάνουν το ρύζι πίτα και στη συνέχεια τη συνταγή. Δεν ευχαριστήθηκαν ιδιαίτερα με το αίτημά μου, αλλά μου παραχώρησαν την εξής συνταγή:

We need:

2 φλιτζάνια ρύζι (γλασέ, αλλά και το καρολίνα μας κάνει)
4 φλιτζάνια νερό  
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
2 1/2 φλιτζάνια ζάχαρη
250 γρ καρυδόψιχα κοπανισμένη
1 βανίλια
1 κουταλιά της σούπας κανέλα
500 γρ φύλλα κρούστας
*κρατάμε λίγο ελαιόλαδο για το άλειμμα των φύλλων
 **χρησιμοποιούμε μόνο φλιτζάνια του τσαγιού

Process:

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το νερό με το λάδι να βράσει, προσθέτουμε το ρύζι και το ψήνουμε, μέχρι να γίνει χυλός. Ρίχνουμε μέσα τα φλιτζάνια με τη ζάχαρη, τη βανίλια, την κανέλα κι ανακατεύουμε αρκετά καλά. Σ' ένα μπωλ ρίχνουμε κι ανακατεύουμε τα καρύδια με την υπόλοιπη ζάχαρη και λίγη κανέλα.

Στη συνέχεια λαδώνουμε το ταψί του φούρνου, στρώνουμε 4 φύλλα, αλείφοντας τα ενδιάμεσα με ελαιόλαδο και ρίχνουμε αρκετό από το μίγμα των καρυδιών πάνω σ 'αυτά. Στρώνουμε ένα άλλο φύλλο και απλώνουμε επάνω αρκετό από το μίγμα ρυζιού. Συνεχίζουμε στρώνοντας εναλλάξ τα φύλλα, το καρύδι και το ρύζι (παρόμοια με το αν φτιάχναμε μπαλκαβά). Όταν τελειώσει το καρύδι και το ρύζι, στρώνουμε 3 με 4 φύλλα, τα οποία, επίσης, λαδώνουμε ενδιάμεσα.

Χαράζουμε την πίτα σε κομμάτια. Την ψήνουμε στο φούρνο στους 170-180 °C (πάντα στον αέρα) για 50' περίπου, μέχρι να ροδίσει.

Κι επειδή πρόκειται για μια αυθεντική Γιαννιώτικη συνταγή, η πρότασή μου είναι να συνοδεύσετε την πίτα σας με ένα καραφάκι παγωμένο τσίπουρο. Cheers!

Σας προτείνω κι ανάλογες σελίδες, όπου μπορείτε να αναζητήσετε κάποιες ενδιαφέρουσες συνταγές με τέτοιου είδους πίτες. 

~> Γιαννιώτικη κιμαδόπιτα

~> Ηπειρώτικες πίτες (η συνάδελφος στο blogspot, παραθέτει έναν αρκετά χρήσιμο κατάλογο)

~> Κιτσόπιτα 

Κι αν σας βγάλει ο δρόμος από την πόλη της κυρα-Φροσύνης, επισκεφτείτε το "Ρολόι" στην Αβέρωφ, απέναντι ακριβώς από το διάσημο αξιοθέατο. Δεν ξέρω αν θα αποσπάσετε κι εσείς συνταγές, αλλά σίγουρα θα δοκιμάσετε γνήσιες γεύσεις.

 

Θέλω υγιεινά snacks.

Άκουγα το παρακάτω άσμα (37:18) στη σειρά "Μίλα μου βρώμικα" κι έπαιρνα κουράγιο απ' την τροφαντούλα Λίλη. Σας προτείνω να δείτε ολόκληρο το επεισόδιο που παραθέτω γιατί είναι μία από τις ελάχιστες φορές στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία που αφήνει κάποιος την καλλίγραμμη Κατερίνα Παπουτσάκη, για μία χοντρούλα νοικοκυρά. Δικαίωση!


Ναι, θέλω μ' αυτό το τραγουδάκι να σας δείξω πως είμαι άψογα εξοικειωμένη με την περιφέρεια και τα ψωμάκια  μου. Και πως πάνω απ' όλα τρώω ό,τι θέλω και χαίρομαι τη ζωή. Ψέμα. Προφανώς και δεν έχω τα κότσια της ηρωίδας Λίλης κι ασφαλώς έχω τις ανασφάλειες κάθε θηλυκού. Αλλά είμαι κι αδύναμος χαρακτήρας. Δεν μπορώ να ακολουθήσω αυστηρή δίαιτα κι όταν λέω αυστηρή εννοώ χωρίς snacks.

Βλέπω μία ταινία, διαβάζω ένα βιβλίο, χαζεύω στην τηλεόραση..τί θα τσιμπολογώ; Έτσι, αποφάσισα να μην κόψω αυτές τις μηχανικές κινήσεις της καθημερινότητάς μου, απλώς να αλλάξω το περιεχόμενο των μπωλ, που με συντροφεύουν.

Ξεκίνησα να αντικαθιστώ τα chips. Μια πρωτότυπη συνταγή, που μ' ένα googlάρισμα έπαψε να είναι πρωτότυπη. Φέτες μήλου στο φούρνο με κανέλα!

We need:

1-2 μήλα (κόκκινα κατά προτίμηση)
3 κ.γ. κανέλα

Process:

Κόβουμε τα μήλα σε φέτες και τα βάζουμε στο φούρνο. Τα ζεσταίνουμε στους 150-180 °C μέχρι να ροδίσουνε. Προσοχή να μην αλλάξουν πολύ χρώμα.
Τα βγάζουμε κι αφού κρυώσουν ρίχνουμε σιγά σιγά μ' ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα από πάνω τους. 

So easy! Μόλις 99 θερμίδες.

Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να φτιάξετε και πατατάκια, αλλά σε καμία περίπτωση μη χρησιμοποιείσετε αλάτι ή λάδι. Προσθέστε από πάνω cottage cheese (με μια κουταλιά έχετε σε σύνολο 150 θερμίδες).

Εναλλακτικά προτείνω για τις δύσκολες ώρες της λιγούρας:

Τοστ από ρυζογκοφρέτα και γαλοπούλα. Όπου ψωμί ρυζογκοφρέτα και μέσα μόνο γαλοπούλα. Βραστή. Με χαμηλά λιπαρά. Ούτε που φτάνει τις 70 θερμίδες!



















Και φυσικά το αγαπημένο μου:

Κράκερς ολικής άλεσης και χωρίς αλάτι, αλειμμένα με 1 κγ cotagge cheese και μαρμελάδας της επιλογής σας! Επίσης κάτω από 70 θερμίδες!

Βέβαια, σε όλα αυτά πάντα υπάρχει η πιθανότητα να μη χορτάσετε με τίποτα και να τρώτε μανιωδώς, αλλά αξίζει η προσπάθεια νομίζω. Ούτε σ' εμένα πιάνει πάντα, αλλά το προτιμώ από πολλούς συσκευασμένους υδατάνθρακες. 

Πίτα Καισαρείας και συμβουλές για μετά.

Η πίτα Καισαρείας είναι η γνωστή παστουρμαδόπιτα. Υποθέτω πως τη δόθηκε αυτή η πιο gourmet ονομασία, όπως στη σαλάτα του Καίσαρα, για καθαρά λόγους marketing. Άλλο να τη λες "πίτα Καισαρείας", που σε παραπέμπει σε μια άγνωστη αριστοκρατική τοποθεσία της Ανατολής (κι ενίοτε στον Άγιο Βασίλη, αν έχεις φαντασία) κι άλλο "παστουρμαδόπιτα", που σου φέρνει στο μυαλό έντονες μυρωδιές σε ιδρώτα, ούρα, αναπνοή κλπ και αναίσχυντη σφαγή καμήλας. Όπως και να 'χει, υπάρχει ένας μύθος γύρω από αυτό το φαγητό.

Νομίζω πως οι παραπάνω μυρωδιές είναι ο βασικός λόγος, που κάποιοι αρνούνται να απολαύσουν αυτή την παραδοσιακή συνταγή. Δεν είναι και λίγοι, για να λέμε την αλήθεια. Ας ξεκινήσουμε με κάποια γενικά πράγματα, για να εμβαθύνουμε αργότερα. Ο παστουρμάς δεν είναι απαραίτητο να είναι από καμήλα, μπορείτε να βρείτε από αρνί, από βουβάλι, μοσχάρι, χοιρινό και κατσίκα. Αλλά πιο διαλεχτός θεωρείται εκείνος από πλευρά καμήλας και λιγότερο καλής ποιότητας-και πιο φθηνός συνήθως-είναι εκείνος από μοσχάρι. Είναι παστό αλλαντικό κι έχει μια καφεκόκκινη επικάλυψη, το τσιμένι.



















Θα σας δώσω την αγαπημένη μου και πιο απλή συνταγή για μια πικάντικη παστουρμαδόπιτα και στη συνέχεια οδηγίες γεύσης κι αγοράς, όπως και συμβουλές επιβίωσης από τις οσμές. Μη φοβάστε, δεν είναι ο "άγριος μεζές", που έχετε στο μυαλό σας!

We need:

1/4 φλ. ελαιόλαδο
3 πιπεριές κέρατο σε κομματάκια
12 φέτες παστουρμάς σε φέτες
3 μεγάλες ντομάτες σε κυβάκια
300 γρ. κασέρι καλό (εγώ έβαλα Θεσσαλίας, παραλείποντας τις 116 θερμίδες) 
10 φύλλα κρούστας

*όχι αλάτι, είναι αλμυρός ο παστουρμάς ούτως ή άλλως
**πιπέρι, ανάλογα με τις ορέξεις σας

Process:

Σοτάρουμε στο ελαιόλαδο τις πιπεριές κι αφού μαραθούν καλά, προσθέτουμε τον παστουρμά και τις ντομάτες. Αν θέλουμε ρίχνουμε λίγο πιπέρι. Μόλις γίνει η σάλτσα με την ντομάτα κι ενωθούν τα υλικά, τα βγάζουμε απ' τη φωτιά για να κρυώσει το μείγμα για λίγο.

Στρώνουμε σ' ένα λαδωμένο ταψί τα μισά φύλλα κρούστας ελαφρώς βουτυρωμένα μεταξύ τους. Προσθέτουμε τη γέμισή μας και σκορπίζουμε από πάνω το κασέρι. Σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα φύλλα κρούστας, λαδώνουμε λίγο από πάνω και ψήνουμε μέχρι να ροδίσει για 45-50' στους 160 °C (στον αέρα). 

Τον καλύτερο παστουρμά για όλα αυτά κι από διάφορες προελεύσεις θα βρείτε σ' αυτά τα top σημεία:

~> MIRAN (Ευριπίδου 45) Θα βρείτε και πολλά μπαχαρικά για πολλές συνταγές. 

~> Αραπιάν (Ευρυπίδου 41)

~> Μπατανιάν (Πλάτωνος 5, Καλλιθέα)

Φυσικά κι οι Αρμένιοι έχουν την παστουρμαδική παράδοση!

Μυρωδιά SOS: Το πράσινο τσάι είναι διουρητικό κι αντιοξειδωτικό. Όσο πιο πολύ πιείτε τόσο πιο γρήγορα θα απαλαγείτε από τις φυσικές μυρωδιές. Για τα χέρια και το στόμα, συστήνω πλύσεις με λεμόνι.

Απολαυστικότατον garanti!

Harry Potter Recipes (for the maniacs)

Είτε διαβάζοντας τα βιβλία είτε βλέποντας τις ταινίες όλοι κάτι αποκομίσαμε από την πλούσια "φανταστική" κουζίνα του κόσμου του Harry Potter. Ποτά, φαγητά και άπειρα γλυκά έκαναν την εμφάνισή τους κατά καιρούς. Από το μαγειρείο του Hogwarts και τις Μελόχουφτες μέχρι τα παγωτά με όλες τις γεύσεις του Florean Fortesque.

Μικρότερη σε ηλικία πίστευα πως αν δοκίμαζα κάτι απ' όλα αυτά θα λάμβανα το γράμμα  μου, για να φοιτήσω κι εγώ στο Hogwarts School of Witchcraft & Wizardy. Ύστερα, όμως, από πολλές αποτυχημένες δοκιμές, φωνές της μητέρας μου για την κουζίνα που είχε μετατραπεί σε κέντρο βιοχημικών πειραμάτων και κλάμα γιατί το γράμμα δεν ερχόταν, εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια για βουτυρόμπυρα, σοκολατένιους βατράχους, παστάκια κολοκύθας κοκ.

Μεγάλωσα κάποια στιγμή κι ανακάλυψα ως άλλος Κολόμβος τις δυνατότητες της κοινωνικής δικτύωσης, διάφορα fan clubs και συσπειρώθηκα με τους υπόλοιπους Pottermaniacs ανά τον κόσμο, οι οποίοι με αδελφική αγάπη μοιράστηκαν κάποιες πιθανές συνταγές μαζί μου.

Οι αγαπημένες μου-δηλαδή οι μόνες που κατάφερα να υλοποιήσω αναίμακτα- είναι κι αυτές που θα μοιραστώ μαζί σας ευθύς αμέσως:

1) Ton Tongue Toffee (Καραμέλες βουτύρου)

Δυστυχώς καμία γλώσσα δεν πρήστηκε τρώγοντας τις καραμέλες αυτές, οπότε όποια εκδικητικά σχέδια είχα στα παιδικά κι αφελή όνειρά μου ναυάγησαν. Η γιαγιά μου, όμως, ενθουσιάστηκε.

We need: 

2 φλιτζάνια ζάχαρη
8 κουταλιές της σούπας βούτυρο
1/2 κουταλάκι του γλυκού βανίλια (ή ρούμι, μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε)
1 1/2 φλιτζάνι νερό 



















Process:

Τοποθετείτε όλα τα υλικά σε μια κατσαρόλα. Σε μέτρια φωτιά (ας το βάλετε στο 5) ανακατεύετε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Πριν βράσει και χωρίς να ανακατέψετε άλλο, ρίχνετε το μείγμα σ' ένα βουτυρωμένο τηγάνι. Το αφήνετε εκεί να κρυώσει μέχρι να πήξει. Αφού πήξει μ' ένα μαχαίρι το κόβετε σε κομματάκια (ό,τι μέγεθος θέλετε και το αφήνετε να κρυώσει). Σας βγαίνει γύρω στο 1 κιλό καραμέλες. 

2) Pumpkin Pastries (Κολοκυθογλυκίσματα)

Ούτε εδώ θα ανεβάσουμε ιδιαίτερα τον πήχη. Πρόκειται για μια συνταγή απλών γλυκισμάτων, που μπορεί κάποιος να απολαύσει με τον καφέ, το τσάι, ως επιδόρπιο κλπ.

We need:

Μικρό τηγάνι αντικολλητικό 
Ζύμη σφολιάτας 
Μπισκότα (digestive κατά προτίμηση)
Γέμιση κολοκύθας (εδώ δεν μπορώ να βοηθήσω, εγώ ξεψάχνισα κλασσική κολοκύθα της γιαγιάς μου, αλλά φαντάζομαι αν ρωτήσετε σ' ένα μανάβη κάτι θα βρείτε)
Ζάχαρη άχνη

Process:

Βάζουμε τη γέμιση της κολοκύθας στο τηγάνι και την αφήνουμε για 15' σε χαμηλή φωτιά. Λιώνουμε με λίγο νερό (ή γάλα εβαπορέ) τα μπισκότα και τα βάζουμε σ' ένα μπολ μαζί με τη γέμιση. Ανακατεύουμε μέχρι να γίνει ενιαίο το μείγμα. 

Ανοίγουμε τη ζύμη σφολιάτας και την κόβουμε μ' ένα μαχαίρι σε ροδέλες. Μ' ένα κουταλάκι παίρνουμε λίγο λίγο από το μείγμα μας, τοποθετούμε στην άκρη της κάθε ροδέλας και μετά τυλίγουμε. Βάζουμε τις σφολιάτες μας στο φούρνο (σε λαδωμένο ταψί) και ψήνουμε στους 150-180°C στον αέρα για περίπου 30' (μέχρι να ροδίσουν). Μόλις βγουν και κρυώσουν, τους ρίχνουμε την άχνη κι είναι έτοιμα για σερβίρισμα. 

Δε δίνω ακριβείς αναλογίες, γιατί ο καθένας  μπορεί να φτιάξει όσα θέλει. Βασικά, ο πραγματικός λόγος είναι, πως δεν υπολόγισα και με μία κολοκύθα έφαγα εγώ, η μητέρα μου, η γιαγιά κι ο παππούς μου, οι φίλοι του αδελφού μου κι η οικοδομή απέναντι, γι' αυτό..ρωτήστε το μανάβη σας. Και πράξτε ανάλογα.

Πέστο αλά Τζενοβέζε (Pesto ala Genovese)

Έχω κάποιες αδυναμίες σε συγκεκριμένα μαγειρέματα και γεύσεις. Όταν λέω, όμως, αδυναμίες εννοώ αυτό που σε πιάνει και ξεκινάς να τρως χωρίς σταματημό. Κάτι που για τα στομάχια πολλών μπορεί να είναι αποκρουστικό ή περίεργο, αλλά με το δοκιμάσω εγώ την πρώτη μπουκιά, κουταλιά ή οτιδήποτε δεν έχω φρένο. Μία από αυτές τις αδυναμίες είναι το pesto βασιλικού. Αυτό το δώρο των θεών στην ανθρωπότητα, που για εμένα είναι ο βασιλικός πολτός μου. Δε νομίζω, άλλωστε, να είναι τυχαίο που μικρότερη πίστευα πως με την ονομασία "βασιλικός πολτός" εννοούμε αυτό.

Η μανία μου είναι τόση ώστε κάθε φορά που το αγοράζω συσκευασμένο το τρώω με το κουτάλι. Κυριολεκτώ σε αυτό. Δηλαδή, παίρνω ένα κουτάλι και δε σταματώ μέχρι να νιώσει πλήρης ο ουρανίσκος μου. Ακριβώς όπως πολλοί κάνετε με την μερέντα.

Επειδή, λοιπόν, το να αγοράζω από το super market βαζάκια με σάλτσα pesto, τα οποία απώτερο σκοπό έχουν να συνοδέψουν τις πέννες ή το ριγκατόνι μου, αλλά πάντα καταλήγουν στο στομάχι μου χωρίς καν ζέσταμα είναι ασύμφορο, αποφάσισα να το φτιάχνω μόνη  μου. Αυτό συμφέρει, γιατί αν το λιγουρευτώ, δε θα το βρω κάπου στο ντουλάπι έτοιμο να με προκαλεί, μα θα είμαι αναγκασμένη να το φτιάξω κι επίσης, κάθε φορά χρησιμοποιώ όσο χρειάζομαι για την αρχική ιδέα, δηλαδή τη συνοδεία μακαρονάδων.

Η πρώτη κίνηση είναι να αγοράσει κάποιος μία γλάστρα βασιλικού. Είναι ένα φυτό όμορφο για το μπαλκόνι ή το παράθυρο της κουζίνας, μυρίζει θεσπέσια και κόβεις κάθε φορά όσα φυλλαράκια θέλεις. Θεωρώ αναγκαίο, να υπάρχει μία γλάστρα σε κάθε σπίτι.

Η συνταγή είναι σχετικά εύκολη και γρήγορη:

We need:

5 φλιτζάνια (τσαγιού) πλυμμένα φύλλα βασιλικού
2/3 φλ. ελαιόλαδο
2/3 φλ. τριμμένη παρμεζάνα (αντισταθείτε από τον πειρασμό του τσιμπολογήματος, δε θα σας φτάσει έτσι)
1/2 φλ. κουκουνάρι (αν και το καρυδάκι μας κάνει)
μία σκελίδα σκόρδο καθαρισμένη
αλάτι 
πιπέρι
παγάκια

Process:

Βράζουμε σε μια κατσαρόλα 3 φλ. νερό. Ρίχνουμε μέσα τα φύλλα βασιλικού και τα αφήνουμε για 20'' (προσοχή σε αυτόν το χρόνο). Τα σουρώνουμε κι αμέσως τα ρίχνουμε σε ό,τι σκεύος θέλουμε με νερό και παγάκια, για να σταματήσει ο βρασμός. Τα αφήνουμε 2' και τα ξανασουρώνουμε. Αυτό γίνεται για να φύγει η πικρή γεύση.

Βάζουμε το βασιλικό, το λάδι, την παρμεζάνα, το σκόρδο και το κουκουνάρι σ' ένα multi. Τα χτυπάμε κι όταν γίνει το ομοιογενές, ρίχνουμε όσο πιπέρι κι αλάτι θέλουμε. 

Είτε το σερβίρουμε σαν σάλτσα για μακαρόνια (αλ τέντε καλύτερα) είτε σαν αλοιφή για κρύο sandwich. Συγκεκριμένα μπορείτε να πάρετε ψωμάκια kaiser κι αφού τα ξεπαγώσετε, να βάλετε pesto, ρόκα, μοτσαρέλα και λιαστή ντομάτα.  

*Αποφύγετε να το φάτε μέσα από το multi μ' ένα κουτάλι βλέποντας τηλεόραση. 

Ο πρώτος μου τραχανάς.

Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική ημέρα. Είναι η ημέρα, που χαρακτηρίζομαι κι επισήμως "νοικοκυρά", αφού έφτιαξα τον πρώτο μου τραχανά από το μηδέν. Δεν περίμενα ποτέ να φτάσω σ' αυτό το επίπεδο, αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν. .

Ταξίδεψα στη μαγευτική Ηλεία, για να επισκεφτώ την πολυαγαπημένη  μου γιαγιά και να γιορτάσουμε οικογενειακώς την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ανυπομονούσα να δω την οικογένειά μου μετά από μήνες και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δε θεώρησα καθόλου ευγενικό εκ μέρους τους το να ξυπνήσω από έντονη μυρωδιά κατσικίσιου γάλακτος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως η γιαγιά μου αγνοούσε την ηλικία μου, αλλά και το ότι απεχθάνομαι το γάλα και γι' αυτό ήθελε να με "δυναμώσει" με λίγο γάλα κατευθείαν από τους μαστούς της κατσίκας. Η αλήθεια ήταν πως καθησυχάστηκα, όταν είδα πως το γάλα έβραζε σε μία τεράστια κατσαρόλα, άρα δεν προοριζόταν για εμένα.

Είχα ξεχάσει πως τέτοιες μέρες είναι που φτιάχνουμε τον περίφημο τραχανά. Κάθε Δεκαπενταύγουστο η γιαγιά μου φτιάχνει αυτό το θρεπτικό χωριάτικο φαγητό και το μοιράζει σ' εμάς, το χωριό, την παλιά της γειτονιά στην Αθήνα και στις οικογένειες των εννιά αδελφών του παππού μου (κανονικά ο παππούς μου έχει δώδεκα αδέλφια, αλλά μόνο εννιά καταδέχονται τραχανά απ' τη γιαγιά μου). Ξυπνάει την ώρα που εγώ θα πω πως πέφτω για ύπνο, περιμένει ένα βοσκό που θα της φέρει γύρω στα 10 κιλά κατσικίσιο γάλα κι αρχίζει να το βράζει. Υποθέτω πως η γιαγιά μου θέλει την ησυχία της, όταν δημιουργεί, γι' αυτό παραγγέλνει ανάλογα με τα άτομα που φιλοξενεί. Για παράδειγμα: έχει δέκα φιλοξενούμενους στο σπίτι; Ένα κιλό για τον καθένα. Υπολογισμένα την αφήνουμε στην ησυχία της εντός μισαώρου κι επιστρέφουμε μετά τη δύση του ηλίου.

 Φέτος, βέβαια, ήταν μια χρονιά μύησης στην κουζίνα, αφού εξαγοράστηκε η συμμετοχή μου σ' αυτή τη δύσοσμη διαδικασία. Δεν κοιμήθηκα, περίμενα το βοσκό μαζί της και τη βοήθησα να το βράσει. Της έφερα γύρω στα 8 kg αλεύρι σκληρό και κάπου 8 kg σιμιγδάλι. Ανακατέψαμε με 2-3 κούπες αλάτι όλα τα υλικά, μέχρι που έγινε ένα ενιαίο μείγμα. Το ζυμώσαμε καλά, για να μην κολλάει και κόβοντας το σε μπουκίτσες το απλώσαμε σε όλες τις επιτραπέζιες επιφάνειες του σπιτιού (τραπέζια, πάγκους, καταψύκτη κλπ). Κάτω από τις μπουκίτσες βάλαμε ζελατίνα κι από πάνω τούλι, για να μην έρχονται μύγες. Αυτό είναι το στάδιο, όπου ο τραχανάς ξερένεται. Χρειάζεται να τον αφήσουμε δύο ημέρες έτσι.

Το επόμενο στάδιο είναι σιγά σιγά να βάζουμε τις μπουκίτσες στο multi και γίνονται τρίμματα. Παλιότερα η γιαγιά μου το έκανε τρίβοντάς τες σ' ένα μεγάλο κόσκινο, αλλά μετά έκανε επέμβαση στους τένοντες κι-ευτυχώς για εμάς-προσαρμόστηκε στις νέες τεχνολογίες. Ό,τι τρίβεται το βάζουμε σε σακουλάκια και τα κλείνουμε αεροστεγώς.




*Αυτό ήταν ένα "food story", στο οποίο ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία ως εμπειρία κι όχι τη συνταγή. Δε σας προτρέπω να το επιχειρήσετε. Στα super markets μπορείτε να βρείτε έτοιμο. Στην περίπτωση, που θέλετε τραχανά ξινό και κατευθείαν απ' το χωριό επικοινωνήστε μαζί μου, γιατί χάσαμε μια αδελφή του παππού μου πριν πέντε μέρες και δε θέλω να πάνε τα 850 gr τραχανά, που της αντιστοιχούσαν. 

Καγιανάς, αυτός ο βάρβαρος.

Η νενέ μου-και όλοι στο χωριό-το λένε "καγιανά". Προς μεγάλη μου έκπληξη είναι ο καγιανάς κι όχι τα καγιανά. Δεν έχω ιδέα από πού προήλθε αυτή η ονομασία, αλλά πιστεύω πως το "στραπατσάδα" ταιριάζει πολύ καλύτερα (αυτό δεν το λένε σ' εμάς στην Ηλιεία, αλλά στα Επτάνησα-και να 'ναι καλά το "Περί ανέμων και υδάτων", που μ' άνοιξε τα μάτια). Μα ναι! Βγήκε από την ιταλική λέξη strapazzare, που στα ιταλικά σημαίνει "κακομεταχειρίζομαι". Δεν υπάρχει πιο ορθός χαρακτηρισμός γι' αυτό το πιάτο.

Πρώτον για να το φτιάξεις παίρνεις τα αυγά και τα χτυπάς σαν να κάνεις ομελέτα. Μια διαδικασία που από μόνη της είναι βάρβαρη, γιατί ένα κοτοπουλάκι δε θα έρθει ποτέ στη ζωή και θα αντικρίσει ποτέ τα ματάκια της γλυκιάς κλώσας μαμάς του. Κι είσαι κι εσύ υπαίτιος γι' αυτό! Ας μη συνεχίσω τo vegan manifesto μου, όμως. Προσθέτεις την ντομάτα, την οποία έχεις ταλαιπωρήσει στον τρύφτη, για να χαρίσει ευκολότερα το πλούσιο άρωμα και γεύση της στο μείγμα με το χτυπημένο αυγό σου (βλ. νεκρό κοτοπουλάκι). Παίρνεις ένα αντικολλητικό τηγάνι και τα ρίχνεις μέσα. Τηγανίζεις με δυο κουταλιές λάδι στο δυνατό. Ανάλογα με τα γούστα σου ή ρίχνεις τη φέτα ενώ τηγανίζεις ακόμα ή αφού το σερβίρεις.

Ο μόνος λόγος που δημοσιεύω αυτήν τη συνταγή είναι το γεγονός ότι έχει 335 θερμίδες! Ναι..τόσες έχει στην περίπτωση που δεν μπει κάποιος στον πειρασμό και βουτήξει ψωμί στη σαλτσούλα. Υπό άλλες συνθήκες ενδείκνυται για δίαιτα. Κι επειδή εγώ, παρά τις φιλοζωικές μου πεποιθήσεις και τους αγώνες μου κατά της ζωικής πρωτεΐνης, πρέπει να μπω σε δίαιτα, κάνω το στομάχι μου πέτρα, τοιχοκολλώ την Kim Kardasian σε squat poses στο ψυγείο μου και σπάω αυγά.

Αλλά επειδή δεν αρκεί να κάνω μόνο τη νενέκα μου στην  Αμαλιάδα περήφανη, που η εγγόνα της φόρεσε φακιόλι και μυρίζει λαδίλα, σας αποκαλύπτω μια γκουρμεδιά-έμπνευση της στιγμής, που θα με κάνει να πάρω "Χρυσό Σκούφο" για πρωτοεμφανιζόμενο cook sef.

We Need: 

3 αυγά
2 μεγάλες κι ώριμες ντομάτες (χρησιμοποιείστε τρίφτη ή multi)
1 ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
200 γρ. μανιτάρια portobello
1/3 φλ. τσαγιού παρθένο ελαιόλαδο
μαύρο πιπέρι (καύσεις μικροβίων)
κόκκινο πιπέρι (ερεθισμός του εντέρου, άρα αύξηση του μεταβολισμού)
100 γρ φέτα (ίσα για τη γεύση)

Process:

Στο αντικολλητικό σας τηγάνι ρίχνετε το ελαιόλαδο και σωτάρετε το κρεμμυδάκι με τα μανιτάρια. Τα σβήνετε με την ντομάτα και τα πιπέρια για 5'. Μετά ρίχνετε τα αυγά (ελαφρώς χτυπημένα έως ομελέτα) και ανακατέβετε μέχρι να πήξουν όλα μαζί. Μετά προσθέτετε και τη φέτα. 

Και bon apéttit! 

*Θα προσέξατε πιθανώς πως δεν έβαλα αλάτι. Είναι γιατί χρησιμοποίησα φέτα, που είναι ούτως ή άλλως αλμυρό τυρί και γιατί πρέπει να σας αποτρέψω από την κατακράτηση υγρών, που σας κάνει το νάτριο.