Ας φτιάξουμε tavuk göğsü.

Tavuk Göğsü, δηλαδή στήθος από κοτόπουλο. Ως νήπιο έτρωγα μ' ευχαρίστηση αυτό το κρεμώδες γλυκό της Ανατολής, ξεγελώντας τον εαυτό μου πως χιουμοριστικά έχει αυτό το όνομα. Βλέπετε, οι γιαγιάδες μου με την ιδιότητα των γνήσιων Κωνσταντινοπολιτισσών δεν μπορούσαν να αφήσουν το βλαστάρι τους-εγώ είμαι αυτή-χωρίς τη γνώση του βασικού λεξιλογίου για την πολίτικη κουζίνα. Αλλά για βλαστάρι, όπως καταλαβαίνετε, δεν πήγαινε το μυαλουδάκι μου σε κάτι που όντως παρασκευάζεται από κοτόπουλο. Μέχρι που η γιαγιά η Μαρίκα με πήγε στον κο Λάμπρο.

Ο κος Λάμπρος δεν ήταν ακριβώς συμπατριώτης της γιαγιάς, γιατί ήταν από το Αϊδίνι κι όχι από την Πόλη. Παρόλα αυτά η γιαγιά λιποθυμούσε για τα γλυκά του. Και δίκιο είχε η γυναίκα. Διατηρούσε ένα σαν ζαχαροπλαστείο, σαν αποθήκη, σαν παρασκευαστήριο παγωτού και σαν δώμα κοντά στο Δουργούτι. Όλος ο χώρος μύριζε σοκολάτα, πράγμα που με έκανε να ανυπομονώ  κάθε φορά να πάω. Μια απ' τις ανυπόμονες φορές, λοιπόν, ήταν κι εκείνη του Σταυρού (καλή ώρα) όπου εγώ θα πήγαινα με καμάρι στην Στ' Δημοτικού. Κι η γιαγιά η Μαρίκα-επίσης όλο καμάρι-με πήγε στον κο Λάμπρο για το "καλή χρονιά να έχουμε" κέρασμα. Έλα μου, όμως, που ο κύριος αυτός είχε ξεπουλήσει από νωρίς κι ο μόνος τρόπος για να φάμε γλυκό ήταν να περιμένουμε! Κι η γιαγιά δε θα μπορούσε να το αφήσει να περάσει κάτι τέτοιο έτσι, έπρεπε να ζητήσει φακιόλι για τα μαλλιά, να πει κι ένα "σιώπα καημένε μια γειτονιά είμαστε" και να ρωτήσει αν έβρασε το πουλερικό.

Πουλερικό; Ποιο πουλερικό; Κοκκινιστό θα φτιάξουμε ή tavuk göğsü  για;! Εκείνη τη στιγμή, όντως, η γιαγιά έπιασε κάτι κομμάτια από βρασμένο κοτόπουλο σα να κράταγε μωρό κι άρχισε σιγά σιγά να το κάνει όλο λεπτές λεπτές κλωστούλες.

"Γιαγιά..γιατί βράσατε κοτόπουλο;", ρώτησα με την ελπίδα πως θα μου απαντήσει οτιδήποτε άλλο εκτός απ' την αλήθεια.
"Ε πώς αλλιώς γίνεται η κρέμα για;", απάντησε εκείνη με ντροπή για την γαστρονομικά αμόρφωτη δισέγγονή της.
"Δηλαδή..αυτό που τρώμε..το γλυκό είναι από κότα..";
"Εμ από την όρνιθα το φτιάχνουμε!". Σ' αυτό το σημείο η Μαρίκα κάπως φούντωσε κι εγώ αηδίασα.

Και όλως περιέργως δεν ξανάφαγα ποτέ αυτό το γλυκό στην ιδέα και μόνο πως κάνουμε μία κότα κρέμα.

~{Πάρτε κι ένα απόσπασμα από τη σειρά "Επτά θανάσιμες πεθερές", όταν η Σμαράγδα Καρύδη την πάτησε, όπως κι εγώ. Από το 24:40 και μετά..εκείνη μόνο με νιώθει.)~

 

Αλλά (γιατί αν δεν υπήρχε "αλλά" δε θα 'χε  νόημα ύπαρξης αυτή η ανάρτηση), επειδή το level δυσκολίας αυτής της συνταγής είναι ικανοποιητικό για να με προκαλέσει να το φτιάξω, το δοκίμασα. Και πέτυχε.

Ορίστε:

We need:

1,5 l γάλα 
300 γρ ζάχαρη (μην επιχειρήσετε να βάλετε μαύρη ζάχαρη)
100 γρ πατατάλευρο 
180 γρ ρυζάλευρο
1 πρέζα αλάτι
1 στήθος κοτόπουλου 

Process:

Τεμαχίζουμε το βρασμένο κοτόπουλο σε λεπτές ίνες και με τη παλάμη μας πιέζουμε τις ίνες να γίνουν πιο λεπτές. Τις πλένουμε αλλάζοντας το νερό 5 φορές.

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το γάλα, τη ζάχαρη και το αλάτι και ρυθμίζουμε σε μέτρια φωτιά.
Σ' ένα μικρό μπωλ βάζουμε το ρυζάλευρο και το πατατάλευρο. Ρίχνουμε σ' αυτό λίγο από το χλιαρό γάλα, ανακατεύουμε και το ρίχνουμε στη κατσαρόλα με το γάλα.

Αφήνουμε τη κρέμα να δέσει ανακατεύοντας συνεχώς.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά και παίρνουμε 4-5 κουταλιές και τις ρίχνουμε στο στήθος του κοτόπουλου. Ανακατεύουμε και το επαναφέρουμε στη κατσαρόλα.

Συνεχίζουμε το ανακάτεμα σε χαμηλή φωτιά μέχρι η κρέμα μας να γίνει πολύ ελαστική.
Την τοποθετούμε σ' ένα τετράγωνο ταψάκι (ύψους 2 cm) και το αφήνουμε να κρυώσει καλά.
Κόβουμε τετράγωνα κομμάτια 10 cm και με τη βοήθεια μιας σπάτουλας τα τυλίγουμε σε ρολά.
Πασπαλίζουμε με κανέλα και σερβίρουμε.

Θα σας πάρει περίπου μία ώρα και θα βγουν 8-10 μερίδες.

*Στην περίπτωση που οτιδήποτε (μυρωδιά ή γεύση) θυμίζει κοτόπουλο, έχετε αποτύχει.
** Για να είμαι ακριβής στη δοσολογία χρησιμοποίησα μεζούρες και ζυγαριά κουζίνας. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Καλή υπομονή και όρεξη, λοιπόν. Iyi Iştah!