Πίτα Καισαρείας και συμβουλές για μετά.

Η πίτα Καισαρείας είναι η γνωστή παστουρμαδόπιτα. Υποθέτω πως τη δόθηκε αυτή η πιο gourmet ονομασία, όπως στη σαλάτα του Καίσαρα, για καθαρά λόγους marketing. Άλλο να τη λες "πίτα Καισαρείας", που σε παραπέμπει σε μια άγνωστη αριστοκρατική τοποθεσία της Ανατολής (κι ενίοτε στον Άγιο Βασίλη, αν έχεις φαντασία) κι άλλο "παστουρμαδόπιτα", που σου φέρνει στο μυαλό έντονες μυρωδιές σε ιδρώτα, ούρα, αναπνοή κλπ και αναίσχυντη σφαγή καμήλας. Όπως και να 'χει, υπάρχει ένας μύθος γύρω από αυτό το φαγητό.

Νομίζω πως οι παραπάνω μυρωδιές είναι ο βασικός λόγος, που κάποιοι αρνούνται να απολαύσουν αυτή την παραδοσιακή συνταγή. Δεν είναι και λίγοι, για να λέμε την αλήθεια. Ας ξεκινήσουμε με κάποια γενικά πράγματα, για να εμβαθύνουμε αργότερα. Ο παστουρμάς δεν είναι απαραίτητο να είναι από καμήλα, μπορείτε να βρείτε από αρνί, από βουβάλι, μοσχάρι, χοιρινό και κατσίκα. Αλλά πιο διαλεχτός θεωρείται εκείνος από πλευρά καμήλας και λιγότερο καλής ποιότητας-και πιο φθηνός συνήθως-είναι εκείνος από μοσχάρι. Είναι παστό αλλαντικό κι έχει μια καφεκόκκινη επικάλυψη, το τσιμένι.



















Θα σας δώσω την αγαπημένη μου και πιο απλή συνταγή για μια πικάντικη παστουρμαδόπιτα και στη συνέχεια οδηγίες γεύσης κι αγοράς, όπως και συμβουλές επιβίωσης από τις οσμές. Μη φοβάστε, δεν είναι ο "άγριος μεζές", που έχετε στο μυαλό σας!

We need:

1/4 φλ. ελαιόλαδο
3 πιπεριές κέρατο σε κομματάκια
12 φέτες παστουρμάς σε φέτες
3 μεγάλες ντομάτες σε κυβάκια
300 γρ. κασέρι καλό (εγώ έβαλα Θεσσαλίας, παραλείποντας τις 116 θερμίδες) 
10 φύλλα κρούστας

*όχι αλάτι, είναι αλμυρός ο παστουρμάς ούτως ή άλλως
**πιπέρι, ανάλογα με τις ορέξεις σας

Process:

Σοτάρουμε στο ελαιόλαδο τις πιπεριές κι αφού μαραθούν καλά, προσθέτουμε τον παστουρμά και τις ντομάτες. Αν θέλουμε ρίχνουμε λίγο πιπέρι. Μόλις γίνει η σάλτσα με την ντομάτα κι ενωθούν τα υλικά, τα βγάζουμε απ' τη φωτιά για να κρυώσει το μείγμα για λίγο.

Στρώνουμε σ' ένα λαδωμένο ταψί τα μισά φύλλα κρούστας ελαφρώς βουτυρωμένα μεταξύ τους. Προσθέτουμε τη γέμισή μας και σκορπίζουμε από πάνω το κασέρι. Σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα φύλλα κρούστας, λαδώνουμε λίγο από πάνω και ψήνουμε μέχρι να ροδίσει για 45-50' στους 160 °C (στον αέρα). 

Τον καλύτερο παστουρμά για όλα αυτά κι από διάφορες προελεύσεις θα βρείτε σ' αυτά τα top σημεία:

~> MIRAN (Ευριπίδου 45) Θα βρείτε και πολλά μπαχαρικά για πολλές συνταγές. 

~> Αραπιάν (Ευρυπίδου 41)

~> Μπατανιάν (Πλάτωνος 5, Καλλιθέα)

Φυσικά κι οι Αρμένιοι έχουν την παστουρμαδική παράδοση!

Μυρωδιά SOS: Το πράσινο τσάι είναι διουρητικό κι αντιοξειδωτικό. Όσο πιο πολύ πιείτε τόσο πιο γρήγορα θα απαλαγείτε από τις φυσικές μυρωδιές. Για τα χέρια και το στόμα, συστήνω πλύσεις με λεμόνι.

Απολαυστικότατον garanti!

Harry Potter Recipes (for the maniacs)

Είτε διαβάζοντας τα βιβλία είτε βλέποντας τις ταινίες όλοι κάτι αποκομίσαμε από την πλούσια "φανταστική" κουζίνα του κόσμου του Harry Potter. Ποτά, φαγητά και άπειρα γλυκά έκαναν την εμφάνισή τους κατά καιρούς. Από το μαγειρείο του Hogwarts και τις Μελόχουφτες μέχρι τα παγωτά με όλες τις γεύσεις του Florean Fortesque.

Μικρότερη σε ηλικία πίστευα πως αν δοκίμαζα κάτι απ' όλα αυτά θα λάμβανα το γράμμα  μου, για να φοιτήσω κι εγώ στο Hogwarts School of Witchcraft & Wizardy. Ύστερα, όμως, από πολλές αποτυχημένες δοκιμές, φωνές της μητέρας μου για την κουζίνα που είχε μετατραπεί σε κέντρο βιοχημικών πειραμάτων και κλάμα γιατί το γράμμα δεν ερχόταν, εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια για βουτυρόμπυρα, σοκολατένιους βατράχους, παστάκια κολοκύθας κοκ.

Μεγάλωσα κάποια στιγμή κι ανακάλυψα ως άλλος Κολόμβος τις δυνατότητες της κοινωνικής δικτύωσης, διάφορα fan clubs και συσπειρώθηκα με τους υπόλοιπους Pottermaniacs ανά τον κόσμο, οι οποίοι με αδελφική αγάπη μοιράστηκαν κάποιες πιθανές συνταγές μαζί μου.

Οι αγαπημένες μου-δηλαδή οι μόνες που κατάφερα να υλοποιήσω αναίμακτα- είναι κι αυτές που θα μοιραστώ μαζί σας ευθύς αμέσως:

1) Ton Tongue Toffee (Καραμέλες βουτύρου)

Δυστυχώς καμία γλώσσα δεν πρήστηκε τρώγοντας τις καραμέλες αυτές, οπότε όποια εκδικητικά σχέδια είχα στα παιδικά κι αφελή όνειρά μου ναυάγησαν. Η γιαγιά μου, όμως, ενθουσιάστηκε.

We need: 

2 φλιτζάνια ζάχαρη
8 κουταλιές της σούπας βούτυρο
1/2 κουταλάκι του γλυκού βανίλια (ή ρούμι, μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε)
1 1/2 φλιτζάνι νερό 



















Process:

Τοποθετείτε όλα τα υλικά σε μια κατσαρόλα. Σε μέτρια φωτιά (ας το βάλετε στο 5) ανακατεύετε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Πριν βράσει και χωρίς να ανακατέψετε άλλο, ρίχνετε το μείγμα σ' ένα βουτυρωμένο τηγάνι. Το αφήνετε εκεί να κρυώσει μέχρι να πήξει. Αφού πήξει μ' ένα μαχαίρι το κόβετε σε κομματάκια (ό,τι μέγεθος θέλετε και το αφήνετε να κρυώσει). Σας βγαίνει γύρω στο 1 κιλό καραμέλες. 

2) Pumpkin Pastries (Κολοκυθογλυκίσματα)

Ούτε εδώ θα ανεβάσουμε ιδιαίτερα τον πήχη. Πρόκειται για μια συνταγή απλών γλυκισμάτων, που μπορεί κάποιος να απολαύσει με τον καφέ, το τσάι, ως επιδόρπιο κλπ.

We need:

Μικρό τηγάνι αντικολλητικό 
Ζύμη σφολιάτας 
Μπισκότα (digestive κατά προτίμηση)
Γέμιση κολοκύθας (εδώ δεν μπορώ να βοηθήσω, εγώ ξεψάχνισα κλασσική κολοκύθα της γιαγιάς μου, αλλά φαντάζομαι αν ρωτήσετε σ' ένα μανάβη κάτι θα βρείτε)
Ζάχαρη άχνη

Process:

Βάζουμε τη γέμιση της κολοκύθας στο τηγάνι και την αφήνουμε για 15' σε χαμηλή φωτιά. Λιώνουμε με λίγο νερό (ή γάλα εβαπορέ) τα μπισκότα και τα βάζουμε σ' ένα μπολ μαζί με τη γέμιση. Ανακατεύουμε μέχρι να γίνει ενιαίο το μείγμα. 

Ανοίγουμε τη ζύμη σφολιάτας και την κόβουμε μ' ένα μαχαίρι σε ροδέλες. Μ' ένα κουταλάκι παίρνουμε λίγο λίγο από το μείγμα μας, τοποθετούμε στην άκρη της κάθε ροδέλας και μετά τυλίγουμε. Βάζουμε τις σφολιάτες μας στο φούρνο (σε λαδωμένο ταψί) και ψήνουμε στους 150-180°C στον αέρα για περίπου 30' (μέχρι να ροδίσουν). Μόλις βγουν και κρυώσουν, τους ρίχνουμε την άχνη κι είναι έτοιμα για σερβίρισμα. 

Δε δίνω ακριβείς αναλογίες, γιατί ο καθένας  μπορεί να φτιάξει όσα θέλει. Βασικά, ο πραγματικός λόγος είναι, πως δεν υπολόγισα και με μία κολοκύθα έφαγα εγώ, η μητέρα μου, η γιαγιά κι ο παππούς μου, οι φίλοι του αδελφού μου κι η οικοδομή απέναντι, γι' αυτό..ρωτήστε το μανάβη σας. Και πράξτε ανάλογα.

Πέστο αλά Τζενοβέζε (Pesto ala Genovese)

Έχω κάποιες αδυναμίες σε συγκεκριμένα μαγειρέματα και γεύσεις. Όταν λέω, όμως, αδυναμίες εννοώ αυτό που σε πιάνει και ξεκινάς να τρως χωρίς σταματημό. Κάτι που για τα στομάχια πολλών μπορεί να είναι αποκρουστικό ή περίεργο, αλλά με το δοκιμάσω εγώ την πρώτη μπουκιά, κουταλιά ή οτιδήποτε δεν έχω φρένο. Μία από αυτές τις αδυναμίες είναι το pesto βασιλικού. Αυτό το δώρο των θεών στην ανθρωπότητα, που για εμένα είναι ο βασιλικός πολτός μου. Δε νομίζω, άλλωστε, να είναι τυχαίο που μικρότερη πίστευα πως με την ονομασία "βασιλικός πολτός" εννοούμε αυτό.

Η μανία μου είναι τόση ώστε κάθε φορά που το αγοράζω συσκευασμένο το τρώω με το κουτάλι. Κυριολεκτώ σε αυτό. Δηλαδή, παίρνω ένα κουτάλι και δε σταματώ μέχρι να νιώσει πλήρης ο ουρανίσκος μου. Ακριβώς όπως πολλοί κάνετε με την μερέντα.

Επειδή, λοιπόν, το να αγοράζω από το super market βαζάκια με σάλτσα pesto, τα οποία απώτερο σκοπό έχουν να συνοδέψουν τις πέννες ή το ριγκατόνι μου, αλλά πάντα καταλήγουν στο στομάχι μου χωρίς καν ζέσταμα είναι ασύμφορο, αποφάσισα να το φτιάχνω μόνη  μου. Αυτό συμφέρει, γιατί αν το λιγουρευτώ, δε θα το βρω κάπου στο ντουλάπι έτοιμο να με προκαλεί, μα θα είμαι αναγκασμένη να το φτιάξω κι επίσης, κάθε φορά χρησιμοποιώ όσο χρειάζομαι για την αρχική ιδέα, δηλαδή τη συνοδεία μακαρονάδων.

Η πρώτη κίνηση είναι να αγοράσει κάποιος μία γλάστρα βασιλικού. Είναι ένα φυτό όμορφο για το μπαλκόνι ή το παράθυρο της κουζίνας, μυρίζει θεσπέσια και κόβεις κάθε φορά όσα φυλλαράκια θέλεις. Θεωρώ αναγκαίο, να υπάρχει μία γλάστρα σε κάθε σπίτι.

Η συνταγή είναι σχετικά εύκολη και γρήγορη:

We need:

5 φλιτζάνια (τσαγιού) πλυμμένα φύλλα βασιλικού
2/3 φλ. ελαιόλαδο
2/3 φλ. τριμμένη παρμεζάνα (αντισταθείτε από τον πειρασμό του τσιμπολογήματος, δε θα σας φτάσει έτσι)
1/2 φλ. κουκουνάρι (αν και το καρυδάκι μας κάνει)
μία σκελίδα σκόρδο καθαρισμένη
αλάτι 
πιπέρι
παγάκια

Process:

Βράζουμε σε μια κατσαρόλα 3 φλ. νερό. Ρίχνουμε μέσα τα φύλλα βασιλικού και τα αφήνουμε για 20'' (προσοχή σε αυτόν το χρόνο). Τα σουρώνουμε κι αμέσως τα ρίχνουμε σε ό,τι σκεύος θέλουμε με νερό και παγάκια, για να σταματήσει ο βρασμός. Τα αφήνουμε 2' και τα ξανασουρώνουμε. Αυτό γίνεται για να φύγει η πικρή γεύση.

Βάζουμε το βασιλικό, το λάδι, την παρμεζάνα, το σκόρδο και το κουκουνάρι σ' ένα multi. Τα χτυπάμε κι όταν γίνει το ομοιογενές, ρίχνουμε όσο πιπέρι κι αλάτι θέλουμε. 

Είτε το σερβίρουμε σαν σάλτσα για μακαρόνια (αλ τέντε καλύτερα) είτε σαν αλοιφή για κρύο sandwich. Συγκεκριμένα μπορείτε να πάρετε ψωμάκια kaiser κι αφού τα ξεπαγώσετε, να βάλετε pesto, ρόκα, μοτσαρέλα και λιαστή ντομάτα.  

*Αποφύγετε να το φάτε μέσα από το multi μ' ένα κουτάλι βλέποντας τηλεόραση. 

Ο πρώτος μου τραχανάς.

Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική ημέρα. Είναι η ημέρα, που χαρακτηρίζομαι κι επισήμως "νοικοκυρά", αφού έφτιαξα τον πρώτο μου τραχανά από το μηδέν. Δεν περίμενα ποτέ να φτάσω σ' αυτό το επίπεδο, αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν. .

Ταξίδεψα στη μαγευτική Ηλεία, για να επισκεφτώ την πολυαγαπημένη  μου γιαγιά και να γιορτάσουμε οικογενειακώς την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ανυπομονούσα να δω την οικογένειά μου μετά από μήνες και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δε θεώρησα καθόλου ευγενικό εκ μέρους τους το να ξυπνήσω από έντονη μυρωδιά κατσικίσιου γάλακτος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως η γιαγιά μου αγνοούσε την ηλικία μου, αλλά και το ότι απεχθάνομαι το γάλα και γι' αυτό ήθελε να με "δυναμώσει" με λίγο γάλα κατευθείαν από τους μαστούς της κατσίκας. Η αλήθεια ήταν πως καθησυχάστηκα, όταν είδα πως το γάλα έβραζε σε μία τεράστια κατσαρόλα, άρα δεν προοριζόταν για εμένα.

Είχα ξεχάσει πως τέτοιες μέρες είναι που φτιάχνουμε τον περίφημο τραχανά. Κάθε Δεκαπενταύγουστο η γιαγιά μου φτιάχνει αυτό το θρεπτικό χωριάτικο φαγητό και το μοιράζει σ' εμάς, το χωριό, την παλιά της γειτονιά στην Αθήνα και στις οικογένειες των εννιά αδελφών του παππού μου (κανονικά ο παππούς μου έχει δώδεκα αδέλφια, αλλά μόνο εννιά καταδέχονται τραχανά απ' τη γιαγιά μου). Ξυπνάει την ώρα που εγώ θα πω πως πέφτω για ύπνο, περιμένει ένα βοσκό που θα της φέρει γύρω στα 10 κιλά κατσικίσιο γάλα κι αρχίζει να το βράζει. Υποθέτω πως η γιαγιά μου θέλει την ησυχία της, όταν δημιουργεί, γι' αυτό παραγγέλνει ανάλογα με τα άτομα που φιλοξενεί. Για παράδειγμα: έχει δέκα φιλοξενούμενους στο σπίτι; Ένα κιλό για τον καθένα. Υπολογισμένα την αφήνουμε στην ησυχία της εντός μισαώρου κι επιστρέφουμε μετά τη δύση του ηλίου.

 Φέτος, βέβαια, ήταν μια χρονιά μύησης στην κουζίνα, αφού εξαγοράστηκε η συμμετοχή μου σ' αυτή τη δύσοσμη διαδικασία. Δεν κοιμήθηκα, περίμενα το βοσκό μαζί της και τη βοήθησα να το βράσει. Της έφερα γύρω στα 8 kg αλεύρι σκληρό και κάπου 8 kg σιμιγδάλι. Ανακατέψαμε με 2-3 κούπες αλάτι όλα τα υλικά, μέχρι που έγινε ένα ενιαίο μείγμα. Το ζυμώσαμε καλά, για να μην κολλάει και κόβοντας το σε μπουκίτσες το απλώσαμε σε όλες τις επιτραπέζιες επιφάνειες του σπιτιού (τραπέζια, πάγκους, καταψύκτη κλπ). Κάτω από τις μπουκίτσες βάλαμε ζελατίνα κι από πάνω τούλι, για να μην έρχονται μύγες. Αυτό είναι το στάδιο, όπου ο τραχανάς ξερένεται. Χρειάζεται να τον αφήσουμε δύο ημέρες έτσι.

Το επόμενο στάδιο είναι σιγά σιγά να βάζουμε τις μπουκίτσες στο multi και γίνονται τρίμματα. Παλιότερα η γιαγιά μου το έκανε τρίβοντάς τες σ' ένα μεγάλο κόσκινο, αλλά μετά έκανε επέμβαση στους τένοντες κι-ευτυχώς για εμάς-προσαρμόστηκε στις νέες τεχνολογίες. Ό,τι τρίβεται το βάζουμε σε σακουλάκια και τα κλείνουμε αεροστεγώς.




*Αυτό ήταν ένα "food story", στο οποίο ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία ως εμπειρία κι όχι τη συνταγή. Δε σας προτρέπω να το επιχειρήσετε. Στα super markets μπορείτε να βρείτε έτοιμο. Στην περίπτωση, που θέλετε τραχανά ξινό και κατευθείαν απ' το χωριό επικοινωνήστε μαζί μου, γιατί χάσαμε μια αδελφή του παππού μου πριν πέντε μέρες και δε θέλω να πάνε τα 850 gr τραχανά, που της αντιστοιχούσαν.