Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική ημέρα. Είναι η ημέρα, που χαρακτηρίζομαι κι επισήμως "νοικοκυρά", αφού έφτιαξα τον πρώτο μου τραχανά από το μηδέν. Δεν περίμενα ποτέ να φτάσω σ' αυτό το επίπεδο, αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν. .
Ταξίδεψα στη μαγευτική Ηλεία, για να επισκεφτώ την πολυαγαπημένη μου γιαγιά και να γιορτάσουμε οικογενειακώς την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ανυπομονούσα να δω την οικογένειά μου μετά από μήνες και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δε θεώρησα καθόλου ευγενικό εκ μέρους τους το να ξυπνήσω από έντονη μυρωδιά κατσικίσιου γάλακτος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως η γιαγιά μου αγνοούσε την ηλικία μου, αλλά και το ότι απεχθάνομαι το γάλα και γι' αυτό ήθελε να με "δυναμώσει" με λίγο γάλα κατευθείαν από τους μαστούς της κατσίκας. Η αλήθεια ήταν πως καθησυχάστηκα, όταν είδα πως το γάλα έβραζε σε μία τεράστια κατσαρόλα, άρα δεν προοριζόταν για εμένα.
Είχα ξεχάσει πως τέτοιες μέρες είναι που φτιάχνουμε τον περίφημο τραχανά. Κάθε Δεκαπενταύγουστο η γιαγιά μου φτιάχνει αυτό το θρεπτικό χωριάτικο φαγητό και το μοιράζει σ' εμάς, το χωριό, την παλιά της γειτονιά στην Αθήνα και στις οικογένειες των εννιά αδελφών του παππού μου (κανονικά ο παππούς μου έχει δώδεκα αδέλφια, αλλά μόνο εννιά καταδέχονται τραχανά απ' τη γιαγιά μου). Ξυπνάει την ώρα που εγώ θα πω πως πέφτω για ύπνο, περιμένει ένα βοσκό που θα της φέρει γύρω στα 10 κιλά κατσικίσιο γάλα κι αρχίζει να το βράζει. Υποθέτω πως η γιαγιά μου θέλει την ησυχία της, όταν δημιουργεί, γι' αυτό παραγγέλνει ανάλογα με τα άτομα που φιλοξενεί. Για παράδειγμα: έχει δέκα φιλοξενούμενους στο σπίτι; Ένα κιλό για τον καθένα. Υπολογισμένα την αφήνουμε στην ησυχία της εντός μισαώρου κι επιστρέφουμε μετά τη δύση του ηλίου.
Φέτος, βέβαια, ήταν μια χρονιά μύησης στην κουζίνα, αφού εξαγοράστηκε η συμμετοχή μου σ' αυτή τη δύσοσμη διαδικασία. Δεν κοιμήθηκα, περίμενα το βοσκό μαζί της και τη βοήθησα να το βράσει. Της έφερα γύρω στα 8 kg αλεύρι σκληρό και κάπου 8 kg σιμιγδάλι. Ανακατέψαμε με 2-3 κούπες αλάτι όλα τα υλικά, μέχρι που έγινε ένα ενιαίο μείγμα. Το ζυμώσαμε καλά, για να μην κολλάει και κόβοντας το σε μπουκίτσες το απλώσαμε σε όλες τις επιτραπέζιες επιφάνειες του σπιτιού (τραπέζια, πάγκους, καταψύκτη κλπ). Κάτω από τις μπουκίτσες βάλαμε ζελατίνα κι από πάνω τούλι, για να μην έρχονται μύγες. Αυτό είναι το στάδιο, όπου ο τραχανάς ξερένεται. Χρειάζεται να τον αφήσουμε δύο ημέρες έτσι.
%2B%C3%A1%C3%AD%C3%B4%C3%9F%C3%A3%C3%B1%C3%A1%C3%B6%C3%AF.jpg)
Το επόμενο στάδιο είναι σιγά σιγά να βάζουμε τις μπουκίτσες στο multi και γίνονται τρίμματα. Παλιότερα η γιαγιά μου το έκανε τρίβοντάς τες σ' ένα μεγάλο κόσκινο, αλλά μετά έκανε επέμβαση στους τένοντες κι-ευτυχώς για εμάς-προσαρμόστηκε στις νέες τεχνολογίες. Ό,τι τρίβεται το βάζουμε σε σακουλάκια και τα κλείνουμε αεροστεγώς.
*Αυτό ήταν ένα "food story", στο οποίο ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία ως εμπειρία κι όχι τη συνταγή. Δε σας προτρέπω να το επιχειρήσετε. Στα super markets μπορείτε να βρείτε έτοιμο. Στην περίπτωση, που θέλετε τραχανά ξινό και κατευθείαν απ' το χωριό επικοινωνήστε μαζί μου, γιατί χάσαμε μια αδελφή του παππού μου πριν πέντε μέρες και δε θέλω να πάνε τα 850 gr τραχανά, που της αντιστοιχούσαν.
Ταξίδεψα στη μαγευτική Ηλεία, για να επισκεφτώ την πολυαγαπημένη μου γιαγιά και να γιορτάσουμε οικογενειακώς την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ανυπομονούσα να δω την οικογένειά μου μετά από μήνες και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δε θεώρησα καθόλου ευγενικό εκ μέρους τους το να ξυπνήσω από έντονη μυρωδιά κατσικίσιου γάλακτος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως η γιαγιά μου αγνοούσε την ηλικία μου, αλλά και το ότι απεχθάνομαι το γάλα και γι' αυτό ήθελε να με "δυναμώσει" με λίγο γάλα κατευθείαν από τους μαστούς της κατσίκας. Η αλήθεια ήταν πως καθησυχάστηκα, όταν είδα πως το γάλα έβραζε σε μία τεράστια κατσαρόλα, άρα δεν προοριζόταν για εμένα.
Είχα ξεχάσει πως τέτοιες μέρες είναι που φτιάχνουμε τον περίφημο τραχανά. Κάθε Δεκαπενταύγουστο η γιαγιά μου φτιάχνει αυτό το θρεπτικό χωριάτικο φαγητό και το μοιράζει σ' εμάς, το χωριό, την παλιά της γειτονιά στην Αθήνα και στις οικογένειες των εννιά αδελφών του παππού μου (κανονικά ο παππούς μου έχει δώδεκα αδέλφια, αλλά μόνο εννιά καταδέχονται τραχανά απ' τη γιαγιά μου). Ξυπνάει την ώρα που εγώ θα πω πως πέφτω για ύπνο, περιμένει ένα βοσκό που θα της φέρει γύρω στα 10 κιλά κατσικίσιο γάλα κι αρχίζει να το βράζει. Υποθέτω πως η γιαγιά μου θέλει την ησυχία της, όταν δημιουργεί, γι' αυτό παραγγέλνει ανάλογα με τα άτομα που φιλοξενεί. Για παράδειγμα: έχει δέκα φιλοξενούμενους στο σπίτι; Ένα κιλό για τον καθένα. Υπολογισμένα την αφήνουμε στην ησυχία της εντός μισαώρου κι επιστρέφουμε μετά τη δύση του ηλίου.
Το επόμενο στάδιο είναι σιγά σιγά να βάζουμε τις μπουκίτσες στο multi και γίνονται τρίμματα. Παλιότερα η γιαγιά μου το έκανε τρίβοντάς τες σ' ένα μεγάλο κόσκινο, αλλά μετά έκανε επέμβαση στους τένοντες κι-ευτυχώς για εμάς-προσαρμόστηκε στις νέες τεχνολογίες. Ό,τι τρίβεται το βάζουμε σε σακουλάκια και τα κλείνουμε αεροστεγώς.
*Αυτό ήταν ένα "food story", στο οποίο ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία ως εμπειρία κι όχι τη συνταγή. Δε σας προτρέπω να το επιχειρήσετε. Στα super markets μπορείτε να βρείτε έτοιμο. Στην περίπτωση, που θέλετε τραχανά ξινό και κατευθείαν απ' το χωριό επικοινωνήστε μαζί μου, γιατί χάσαμε μια αδελφή του παππού μου πριν πέντε μέρες και δε θέλω να πάνε τα 850 gr τραχανά, που της αντιστοιχούσαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου