TOP 5: Πού να φάμε σήμερα.

Ως τελευταία ανάρτηση αυτού του δοκιμαστικού ιστολογίου, σκέφτηκα να μη δώσω συνταγή αλλά μικρές προτάσεις για μέρη που θα βρείτε υπέροχες συνταγές. Μέρη που έχω επισκεφτεί πολλάκις, έχω δώσει συγχαρητήρια και κατά καιρούς νιώθω την ανάγκη να προσκυνήσω. Αυτό που λέμε "τα 'χω χτίσει". Έβαλα μόνο πέντε, γιατί θα ήθελα να περάσω μια εικόνα εκλεκτικής προσωπικότητας. Αν ποτέ γίνω R&F (reach and famous) και θα χρειαστεί κάποιος πηγές για να μου κάνει αφιερωματική εκπομπή, θα μπορέσει να απευθυνθεί στα παρακάτω.

Ξεκινάμε ένα mini tour, λοιπόν:

1) "Η ταβέρνα της Ελένης Ροδά" (Αιόλου 14, Παλαιό Φάληρο). Λέγεται έτσι, γιατί είναι η ταβέρνα της Ελένης Ροδά. Ως retromaniac οφείλω να τη γνωρίζω, αλλά αν δεν έχετε τις ίδιες συνήθειες μ' εμένα πρόκειται γι' αυτήν την κυρία. Με κέρδισε γιατί την πρώτη φορά που την επισκέφτηκα-τότε ήταν σ' άλλη διεύθυνση, πάλι στο Π. Φάληρο-πρώτον είχε μόνιμο θαμώνα τον κύριο Κώστα με την κιθάρα του, ο οποίος μου έπαιζε ό,τι τραγούδι ήθελα σε όποια γλώσσα κι αν το ήθελα και δεύτερον τη στιγμή που ζήτησα περισσότερο λάδι για τη σαλάτα μου μού έφερε τη ροή του λαδιού να προσθέσω όσο θέλω. Κάτι τέτοιο το υπολογίζεις σαν παιδί, σαφώς. Πιάτα σπιτικά και ποσότητες μεγάλες. Και με το "σπιτικά" εννοώ φρέσκες τηγανιτές πατάτες κι όχι προκάτ, μπριζολάκια σα να τα ψήνεις στην αυλή σου περιμένοντας μεγάλη παρέα κλπ. Αξίζει να πάτε.

*Εκεί για πρώτη φορά άκουσα Αφροδίτη Μάνου, με αφορμή τη συνεργασία τους στο "Άτακτη ζωή".


2) "Pasta Viva" (Λεωφ.Αλ. Παπαναστασίου 2, Δάφνη). "Είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε;!". Και κάπως έτσι είχα ξεκινήσει την αναζήτηση σε καταλόγους εστιατορίων για χορταστικά, πλήρη, αλλά κι οικονομικά πιάτα. Πριν επτά περίπου χρόνια άνοιξε αυτή η όαση, για εμάς που θέλουμε μακαρονάδες σε ποσότητα και στυλ και δεν μπορούμε να διαθέσουμε 20 Ευρώ το άτομο, που είναι η συνηθισμένη τιμή για εστιατόρια όπως το "La Pasteria". Και θα γυρίσετε να μου πείτε πως εκεί ξεχωρίζει η ποιότητα. Όχι. Το "Pasta Viva" δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από αντίστοιχο μαγαζί. Υπερτερεί μάλιστα, γιατί οι μερίδες του είναι πιο γεμάτες από αλλού. Να πάτε!

Εκτός από τις μακαρονάδες, την καρδιά μου έχει κλέψει η Garden Salad. Θα με ευχαριστείτε!

3) "Μanga Cafe" (Αθ. Διάκου, ΜΕΤΡΟ Ακρόπολης). Ooooh boy! Δε χρειάζεται να σου αρέσουν τα manga ή τα anime, για να εκτιμήσεις αυτό το μέρος. Ναι μεν έχει αυτή την ταυτότητα, αλλά μπορείς να δεις παραπέρα από το σαββατιάτικο cosplay meeting που γίνεται, την οθόνη που παίζει ανελλιπώς anime και τη βιβλιοθήκη με τα δεκάδες comix. Το "Manga" είναι εκεί για να σου δώσει φθηνά κι υπερχορταστικά sandwiches, γρανίτες όλο το χρόνο, κρέπες με ιαπωνικά ονόματα και τα δύο πράγματα που δε βρίσκεις πουθενά αλλού: "Maki Sushi" και "Titan Cookies".

Ναι, έχει takeaway sushi, που το φτιάχνουν οι ίδιοι και με 5 Ευρώ έχεις 8 rolls. Κι όταν λέμε τιτάνια cookies το εννοούμε. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να καταφέρει να φάει ένα ολόκληρο χωρίς να λιποθυμήσει. Παρακαλώ.

4) "Το πιάτο της Βούλας" (Αγίου Αλεξάνδρου 46, Π. Φάληρο). Ένα καλλιτεχνικό πλέον στέκι, που σου λέει "σαν στο σπίτι σου" και το εννοεί. Όλα από την κουζίνα της γιαγιάς σου. Δεν ξεχωρίζω κάποιο πιάτο, γιατί όλα είναι όμορφα. Ίσως, αν πάτε για πρώτη φορά να παραγγείλετε μεζέδες για κρασί ή μπύρα. Μόλις σας ανοίξει η όρεξη, προχωρήστε και στα υπόλοιπα.

5) Δεληολάνης (Λεωφ. Συγγρού 100). Το Δεληολάνη δεν τον προτιμάς για τα καλά γλυκά του. Άλλωστε βρίσκεται δίπλα σε παρασκευαστήριο "Κωνσταντινίδη". Τον προτιμάς, όμως, για τη διαθεσιμότητα των γλυκών του. Είναι πάντα εκεί κοντά σου 24 ώρες το 24ωρο μην υπολογίζοντας γιορτές κι αργίες. Έχεις λιγούρα μέσα στη νύχτα; Έχεις εξαντληθεί από μια ερωτική βραδιά και ξέμεινες από nutella; Γυρνάς από ξενύχτι; Πας για ξενύχτι; Ο Δεληολάνης είναι εκεί να σε προμηθεύσει. Είναι κάτι σαν "πατσατζίδικο", αλλά με πάστες. Παρέες, ζευγάρια, μόνοι, μοναχικοί. Όλοι κάνουν μια στάση για γλυκό. Παρά τα αστεία, να δοκιμάσετε σοκολατόπιτα ή προφιτερόλ, μια χαρά πράγματα έχουν, αλλά μακριά από ταψιού. Εγώ τα κάνω καλύτερα.

Halloween food inspiration.

Halloween, δηλαδή φάρσα ή κέρασμα (trick or treat). Halloween, δηλαδή κολοκύθες παντού. Halloween, δηλαδή τρομακτικές στολές και κάτι σαν κάλαντα και καρναβάλι μαζί. Κάθε 31 Οκτώβρη, τη νύχτα πριν των Αγίων Πάντων. Όλα αυτά, φυσικά, στην Αμερική, όχι εδώ. Γιατί μπορεί η μίμηση αμερικάνικων συνηθειών, προϊόντων και lifestyle με την παγκοσμιοποίηση να πλήττει τη χώρα μας, αλλά "αμερικανιές" τύπου Thanksgiving και Halloween είναι τραβηγμένες.

Εμένα, όμως, μου αρέσουν αυτές οι γιορτές, μου ανεβάζουν τη διάθεση και σε κάθε περίπτωση μ' εμπνέουν να μαγειρέψω. Κακά τα ψέματα κι οι φίλοι Αμερικάνοι, πάντως, για να τρώνε νομίζω πως τις διατηρούνε τόσο θερμά. Όπως εμείς εδώ το Πάσχα για το κοκορέτσι ή την 25η Μαρτίου για τον μπακαλιάρο. Φέτος, λοιπόν, αποφάσισα να κάνω ένα happening στο σπίτι μου μόνο για φανατικούς (τους οποίους εντόπισα σε διάφορα forums για την "καθιέρωση του trick or treat" ή "let's be an anime hero" ή "cosplay parties") αυτής της κουστουμογιορτής.

Έτσι, έφτιαξα ένα concept cosplay, όπου όλοι θα είναι ντυμένοι ήρωες από διάσημα και μη horror stories-όχι απαραίτητα από ταινίες, αλλά κι από βιβλία, η μουσική θα είναι σχεδόν αφιερωματική στο γερμανικό power metal των '80s (καθαρά και μόνο στους Helloween, λοιπόν) κι η διακόσμηση θα θυμίζει εγκαταλελειμμένο σπίτι στo Salem, ΜΑ.

*Witch House, Salem

Το θέμα μας, όμως, είναι ο μπουφές και το τι θα περιέχει. Έβαλα τη φαντασία μου στη γεύση και στην εμφάνιση και voilà!

Πρώτη έμπνευση:

HOTTY DOGGY CREEPY PEOPLE

We need:

έτοιμη ζύμη για pizza 
10 Hot Dogs 

Process:

Κόβουμε την έτοιμη ζύμη pizza σε πολύ λεπτές ροδέλες. Παίρνουμε τα hot dogs και τα κόβουμε εναλλάξ στη μέση κι έπειτα σε μικρότερα κομμάτια. Φτιάχνουμε ανθρωπάκια με κεφάλι, χέρια, πόδια και τυλίγουμε σα να "δένουμε" τα μέλη με τις ροδέλες της ζύμης.

Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι κάπως έτσι:

Τα βάζουμε στο φούρνο (πάντα στον αέρα) και ψήνουμε στους 150 ^oC μέχρι να ροδίσει η ζύμη.

GHOST SANDWICHES

We need:

2 πακέτα φέτες για τοστ (εγώ προτίμησα ένα πακέτο με λευκό ψωμί κι ένα με ολικής)
1/2 kg φέτες gouda 
1/2 kg φέτες βραστής γαλοπούλας
ketchup 

Process:

Σε κάθε φέτα ψωμί αλείφουμε ketcup και βάζουμε τη φέτα γαλοπούλας. Κόβουμε το τυρί σε σχηματάκι cartoon φαντάσματος και το βάζουμε από πάνω. So easy!

SPOOKY WITCHE'S FINGERS


We need:


*για 60 κομμάτια


1 φλιτζάνι βούτυρο λιωμένο
1 φλιτζάνι ζάχαρη
1 αυγό
1 βανίλια
1 κγ κανέλλα 
2 2/3 αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κγ baking powder
1 κγ αλάτι
μαρμελάδα φράουλα
60 ολόκληρα αμύγδαλα 

Process:

Ανακατεύουμε το αυγό, τη ζάχαρη, τη βανίλια, το βούτυρο και την κανέλα με το μίξερ σ' ένα μπωλ. Καθώς τα χτυπάμε ρίχνουμε σιγά σιγά το αλέυρι, το μπέικιν πάουντερ και το αλάτι. Μόλις δέσει το μείγμα, το βάζουμε στην κατάψυξη για 20'. 

Ετοιμάζουμε ένα ταψί με λαδόκολλα, βγάζουμε το μείγμα και το πλάθουμε μακρόστενα σε πάχος ενός δαχτύλου. Το πατάμε ελαφρώς στη μέση και χαράζουμε ζάρες (μ' ένα μαχαιράκι) και την άκρη τοποθετούμε από ένα αμύγδαλο. Στην άλλη άκρη αλείφουμε μ' ένα κουταλάκι μαρμελάδα. Προφανώς για να φαίνεται κομμένο με αίμα, ξέρετε εσείς.

Τελειώνοντας και με τα 60 δαχτυλάκια, τα ψήνουμε στους 160^oC για 20-25', δηλαδή μέχρι να ροδίσουν. 

Τα σερβίρετε σε μια πιατέλα κυκλικά (δική μου πρόταση) κι αν μοιάζουν τόσο αηδιαστικά και τρομακτικά σαν πραγματικά κομμένα δάχτυλα, συγχαρητήρια γιατί έχετε μπει στο πνεύμα του Halloween! 

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ορίστε ένα δείγμα από την ενδεικτική playlist:

Happy Halloween guys!

Ας φτιάξουμε tavuk göğsü.

Tavuk Göğsü, δηλαδή στήθος από κοτόπουλο. Ως νήπιο έτρωγα μ' ευχαρίστηση αυτό το κρεμώδες γλυκό της Ανατολής, ξεγελώντας τον εαυτό μου πως χιουμοριστικά έχει αυτό το όνομα. Βλέπετε, οι γιαγιάδες μου με την ιδιότητα των γνήσιων Κωνσταντινοπολιτισσών δεν μπορούσαν να αφήσουν το βλαστάρι τους-εγώ είμαι αυτή-χωρίς τη γνώση του βασικού λεξιλογίου για την πολίτικη κουζίνα. Αλλά για βλαστάρι, όπως καταλαβαίνετε, δεν πήγαινε το μυαλουδάκι μου σε κάτι που όντως παρασκευάζεται από κοτόπουλο. Μέχρι που η γιαγιά η Μαρίκα με πήγε στον κο Λάμπρο.

Ο κος Λάμπρος δεν ήταν ακριβώς συμπατριώτης της γιαγιάς, γιατί ήταν από το Αϊδίνι κι όχι από την Πόλη. Παρόλα αυτά η γιαγιά λιποθυμούσε για τα γλυκά του. Και δίκιο είχε η γυναίκα. Διατηρούσε ένα σαν ζαχαροπλαστείο, σαν αποθήκη, σαν παρασκευαστήριο παγωτού και σαν δώμα κοντά στο Δουργούτι. Όλος ο χώρος μύριζε σοκολάτα, πράγμα που με έκανε να ανυπομονώ  κάθε φορά να πάω. Μια απ' τις ανυπόμονες φορές, λοιπόν, ήταν κι εκείνη του Σταυρού (καλή ώρα) όπου εγώ θα πήγαινα με καμάρι στην Στ' Δημοτικού. Κι η γιαγιά η Μαρίκα-επίσης όλο καμάρι-με πήγε στον κο Λάμπρο για το "καλή χρονιά να έχουμε" κέρασμα. Έλα μου, όμως, που ο κύριος αυτός είχε ξεπουλήσει από νωρίς κι ο μόνος τρόπος για να φάμε γλυκό ήταν να περιμένουμε! Κι η γιαγιά δε θα μπορούσε να το αφήσει να περάσει κάτι τέτοιο έτσι, έπρεπε να ζητήσει φακιόλι για τα μαλλιά, να πει κι ένα "σιώπα καημένε μια γειτονιά είμαστε" και να ρωτήσει αν έβρασε το πουλερικό.

Πουλερικό; Ποιο πουλερικό; Κοκκινιστό θα φτιάξουμε ή tavuk göğsü  για;! Εκείνη τη στιγμή, όντως, η γιαγιά έπιασε κάτι κομμάτια από βρασμένο κοτόπουλο σα να κράταγε μωρό κι άρχισε σιγά σιγά να το κάνει όλο λεπτές λεπτές κλωστούλες.

"Γιαγιά..γιατί βράσατε κοτόπουλο;", ρώτησα με την ελπίδα πως θα μου απαντήσει οτιδήποτε άλλο εκτός απ' την αλήθεια.
"Ε πώς αλλιώς γίνεται η κρέμα για;", απάντησε εκείνη με ντροπή για την γαστρονομικά αμόρφωτη δισέγγονή της.
"Δηλαδή..αυτό που τρώμε..το γλυκό είναι από κότα..";
"Εμ από την όρνιθα το φτιάχνουμε!". Σ' αυτό το σημείο η Μαρίκα κάπως φούντωσε κι εγώ αηδίασα.

Και όλως περιέργως δεν ξανάφαγα ποτέ αυτό το γλυκό στην ιδέα και μόνο πως κάνουμε μία κότα κρέμα.

~{Πάρτε κι ένα απόσπασμα από τη σειρά "Επτά θανάσιμες πεθερές", όταν η Σμαράγδα Καρύδη την πάτησε, όπως κι εγώ. Από το 24:40 και μετά..εκείνη μόνο με νιώθει.)~

 

Αλλά (γιατί αν δεν υπήρχε "αλλά" δε θα 'χε  νόημα ύπαρξης αυτή η ανάρτηση), επειδή το level δυσκολίας αυτής της συνταγής είναι ικανοποιητικό για να με προκαλέσει να το φτιάξω, το δοκίμασα. Και πέτυχε.

Ορίστε:

We need:

1,5 l γάλα 
300 γρ ζάχαρη (μην επιχειρήσετε να βάλετε μαύρη ζάχαρη)
100 γρ πατατάλευρο 
180 γρ ρυζάλευρο
1 πρέζα αλάτι
1 στήθος κοτόπουλου 

Process:

Τεμαχίζουμε το βρασμένο κοτόπουλο σε λεπτές ίνες και με τη παλάμη μας πιέζουμε τις ίνες να γίνουν πιο λεπτές. Τις πλένουμε αλλάζοντας το νερό 5 φορές.

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το γάλα, τη ζάχαρη και το αλάτι και ρυθμίζουμε σε μέτρια φωτιά.
Σ' ένα μικρό μπωλ βάζουμε το ρυζάλευρο και το πατατάλευρο. Ρίχνουμε σ' αυτό λίγο από το χλιαρό γάλα, ανακατεύουμε και το ρίχνουμε στη κατσαρόλα με το γάλα.

Αφήνουμε τη κρέμα να δέσει ανακατεύοντας συνεχώς.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά και παίρνουμε 4-5 κουταλιές και τις ρίχνουμε στο στήθος του κοτόπουλου. Ανακατεύουμε και το επαναφέρουμε στη κατσαρόλα.

Συνεχίζουμε το ανακάτεμα σε χαμηλή φωτιά μέχρι η κρέμα μας να γίνει πολύ ελαστική.
Την τοποθετούμε σ' ένα τετράγωνο ταψάκι (ύψους 2 cm) και το αφήνουμε να κρυώσει καλά.
Κόβουμε τετράγωνα κομμάτια 10 cm και με τη βοήθεια μιας σπάτουλας τα τυλίγουμε σε ρολά.
Πασπαλίζουμε με κανέλα και σερβίρουμε.

Θα σας πάρει περίπου μία ώρα και θα βγουν 8-10 μερίδες.

*Στην περίπτωση που οτιδήποτε (μυρωδιά ή γεύση) θυμίζει κοτόπουλο, έχετε αποτύχει.
** Για να είμαι ακριβής στη δοσολογία χρησιμοποίησα μεζούρες και ζυγαριά κουζίνας. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Καλή υπομονή και όρεξη, λοιπόν. Iyi Iştah!

Μια γλυκειά ρυζόπιτα.

Αισίως το Σεπτέμβριο του '12 και με τη δεύτερη μου προσπάθεια, κατάφερα να περάσω στην ανώτατη εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα σε πανεπιστημιακό ίδρυμα των Ιωαννίνων. Αν και πολύ ευχαριστημένη με αυτό το γεγονός οι γνώσεις μου γι' αυτή την πόλη ήταν ελλιπείς. Δηλαδή ήξερα πως είχε μια λίμνη, πως ήταν μια πλούσια σε αστικούς μύθους φοιτητούπολη και πως δύο πράγματα έρεαν άφθονα: το τσίπουρο κι οι πίτες.

Φθάνοντας, λοιπόν, στην πόλη για την εγγραφή μου κατάλαβα πως οι πίτες δεν ήταν μια μικρή υπόθεση. Υπήρχαν καταστήματα στο κέντρο που πούλαγαν μόνο πίτες σε μία για εμένα εξωπραγματική γκάμα. Θέλω να πω πως πρώτη φορά έβλεπα στη ζωή μου φακόπιτα, μακαρονόπιτα, ψαρόπιτα (!) και δεκάδες άλλες απροσδόκητες γεύσεις. Υπήρχαν, βέβαια, κι οι πιο συνηθισμένες όπως τυρόπιτα, σπανακόπιτα, χορτόπιτα, κοτόπιτα κλπ, αλλά δε μου εξήψαν τόσο πολύ το ενδιαφέρον όσο η τραγανή ρυζόπιτα, που είδα σε μια βιτρίνα.

Ασφαλώς, ως περίεργη με τέτοιου είδους δημιουργίες δεν μπορούσα να μην μπω στο κατάστημα και να ρωτήσω γιατί κάνουν το ρύζι πίτα και στη συνέχεια τη συνταγή. Δεν ευχαριστήθηκαν ιδιαίτερα με το αίτημά μου, αλλά μου παραχώρησαν την εξής συνταγή:

We need:

2 φλιτζάνια ρύζι (γλασέ, αλλά και το καρολίνα μας κάνει)
4 φλιτζάνια νερό  
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
2 1/2 φλιτζάνια ζάχαρη
250 γρ καρυδόψιχα κοπανισμένη
1 βανίλια
1 κουταλιά της σούπας κανέλα
500 γρ φύλλα κρούστας
*κρατάμε λίγο ελαιόλαδο για το άλειμμα των φύλλων
 **χρησιμοποιούμε μόνο φλιτζάνια του τσαγιού

Process:

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το νερό με το λάδι να βράσει, προσθέτουμε το ρύζι και το ψήνουμε, μέχρι να γίνει χυλός. Ρίχνουμε μέσα τα φλιτζάνια με τη ζάχαρη, τη βανίλια, την κανέλα κι ανακατεύουμε αρκετά καλά. Σ' ένα μπωλ ρίχνουμε κι ανακατεύουμε τα καρύδια με την υπόλοιπη ζάχαρη και λίγη κανέλα.

Στη συνέχεια λαδώνουμε το ταψί του φούρνου, στρώνουμε 4 φύλλα, αλείφοντας τα ενδιάμεσα με ελαιόλαδο και ρίχνουμε αρκετό από το μίγμα των καρυδιών πάνω σ 'αυτά. Στρώνουμε ένα άλλο φύλλο και απλώνουμε επάνω αρκετό από το μίγμα ρυζιού. Συνεχίζουμε στρώνοντας εναλλάξ τα φύλλα, το καρύδι και το ρύζι (παρόμοια με το αν φτιάχναμε μπαλκαβά). Όταν τελειώσει το καρύδι και το ρύζι, στρώνουμε 3 με 4 φύλλα, τα οποία, επίσης, λαδώνουμε ενδιάμεσα.

Χαράζουμε την πίτα σε κομμάτια. Την ψήνουμε στο φούρνο στους 170-180 °C (πάντα στον αέρα) για 50' περίπου, μέχρι να ροδίσει.

Κι επειδή πρόκειται για μια αυθεντική Γιαννιώτικη συνταγή, η πρότασή μου είναι να συνοδεύσετε την πίτα σας με ένα καραφάκι παγωμένο τσίπουρο. Cheers!

Σας προτείνω κι ανάλογες σελίδες, όπου μπορείτε να αναζητήσετε κάποιες ενδιαφέρουσες συνταγές με τέτοιου είδους πίτες. 

~> Γιαννιώτικη κιμαδόπιτα

~> Ηπειρώτικες πίτες (η συνάδελφος στο blogspot, παραθέτει έναν αρκετά χρήσιμο κατάλογο)

~> Κιτσόπιτα 

Κι αν σας βγάλει ο δρόμος από την πόλη της κυρα-Φροσύνης, επισκεφτείτε το "Ρολόι" στην Αβέρωφ, απέναντι ακριβώς από το διάσημο αξιοθέατο. Δεν ξέρω αν θα αποσπάσετε κι εσείς συνταγές, αλλά σίγουρα θα δοκιμάσετε γνήσιες γεύσεις.

 

Θέλω υγιεινά snacks.

Άκουγα το παρακάτω άσμα (37:18) στη σειρά "Μίλα μου βρώμικα" κι έπαιρνα κουράγιο απ' την τροφαντούλα Λίλη. Σας προτείνω να δείτε ολόκληρο το επεισόδιο που παραθέτω γιατί είναι μία από τις ελάχιστες φορές στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία που αφήνει κάποιος την καλλίγραμμη Κατερίνα Παπουτσάκη, για μία χοντρούλα νοικοκυρά. Δικαίωση!


Ναι, θέλω μ' αυτό το τραγουδάκι να σας δείξω πως είμαι άψογα εξοικειωμένη με την περιφέρεια και τα ψωμάκια  μου. Και πως πάνω απ' όλα τρώω ό,τι θέλω και χαίρομαι τη ζωή. Ψέμα. Προφανώς και δεν έχω τα κότσια της ηρωίδας Λίλης κι ασφαλώς έχω τις ανασφάλειες κάθε θηλυκού. Αλλά είμαι κι αδύναμος χαρακτήρας. Δεν μπορώ να ακολουθήσω αυστηρή δίαιτα κι όταν λέω αυστηρή εννοώ χωρίς snacks.

Βλέπω μία ταινία, διαβάζω ένα βιβλίο, χαζεύω στην τηλεόραση..τί θα τσιμπολογώ; Έτσι, αποφάσισα να μην κόψω αυτές τις μηχανικές κινήσεις της καθημερινότητάς μου, απλώς να αλλάξω το περιεχόμενο των μπωλ, που με συντροφεύουν.

Ξεκίνησα να αντικαθιστώ τα chips. Μια πρωτότυπη συνταγή, που μ' ένα googlάρισμα έπαψε να είναι πρωτότυπη. Φέτες μήλου στο φούρνο με κανέλα!

We need:

1-2 μήλα (κόκκινα κατά προτίμηση)
3 κ.γ. κανέλα

Process:

Κόβουμε τα μήλα σε φέτες και τα βάζουμε στο φούρνο. Τα ζεσταίνουμε στους 150-180 °C μέχρι να ροδίσουνε. Προσοχή να μην αλλάξουν πολύ χρώμα.
Τα βγάζουμε κι αφού κρυώσουν ρίχνουμε σιγά σιγά μ' ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα από πάνω τους. 

So easy! Μόλις 99 θερμίδες.

Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να φτιάξετε και πατατάκια, αλλά σε καμία περίπτωση μη χρησιμοποιείσετε αλάτι ή λάδι. Προσθέστε από πάνω cottage cheese (με μια κουταλιά έχετε σε σύνολο 150 θερμίδες).

Εναλλακτικά προτείνω για τις δύσκολες ώρες της λιγούρας:

Τοστ από ρυζογκοφρέτα και γαλοπούλα. Όπου ψωμί ρυζογκοφρέτα και μέσα μόνο γαλοπούλα. Βραστή. Με χαμηλά λιπαρά. Ούτε που φτάνει τις 70 θερμίδες!



















Και φυσικά το αγαπημένο μου:

Κράκερς ολικής άλεσης και χωρίς αλάτι, αλειμμένα με 1 κγ cotagge cheese και μαρμελάδας της επιλογής σας! Επίσης κάτω από 70 θερμίδες!

Βέβαια, σε όλα αυτά πάντα υπάρχει η πιθανότητα να μη χορτάσετε με τίποτα και να τρώτε μανιωδώς, αλλά αξίζει η προσπάθεια νομίζω. Ούτε σ' εμένα πιάνει πάντα, αλλά το προτιμώ από πολλούς συσκευασμένους υδατάνθρακες.